Air - The Virgin Suicides: Zoethoudertje met scherpe kantjes

Slim bekeken van Sofia Coppola, dochter van Francis Ford. Haar debuutprent The Virgin Suicides is nog niet uit, maar de freule mag er nu al gif op innemen dat de koppeltjes binnenkort massaal dicht bij mekaar kruipen voor haar werkstuk. Reden? De soundtrack is van Air, het fijne Franse duo dat de wereld twee jaar geleden de ultieme voorspelplaat Moon Safari schonk, en die score is bij wijze van beproefd marketinginstrument alvast in de platenbakken gedropt.

Laten we eerlijk zijn: dit is maar een zoethoudertje voor de nieuwe voldragen boreling van Air die we in het najaar mogen verwachten. Op de fraaie single 'Playground Love' na bevat The Virgin Suicides alleen maar instrumentale nummers. Songs die ons duidelijk maken dat de heren Nicolas Godin en Jean-Benoit Dunckel niet meer zo gul met kitsch rondstrooien als vroeger. Het blijft allemaal heel 'ambientesk' en dromerig klinken, maar hier en daar zijn scherpe en donkere kantjes aangebracht. Air heeft de Fender Rhodes-piano en de Moog van Moon Safari bij het grof huisvuil gezet en de normale instrumenten van stal gehaald. Gitaar, orgel, en violen die te gelegener tijd tegen de luchtigheid in mogen komen strijken.

Het bewijst dat Air veel meer een popgroep is dan een dance-combo. De helft van de nummers lijkt zo weggelopen uit de synthesizerspeeltuin van Serge Gainsbourg. Bij 'Bathroom Girl' stel je je inderdaad een meisje voor dat zich inzeept met een lekker schuimend lavendelgeurtje. Traag en geheel volgens de normen van de soft-erotische film uit de seventies. In 'Dark Messages' waart de geest van Angelo Badalamenti rond, en op 'Dirty Trip' en 'Empty House' worden weids klanklandschappen geborsteld in de traditie van Ennio Morricone. Het meest verrast Air met 'Ghost Song'. Pink Floyd revisited zeg maar. Een lap symfonische rock zoals die in veelvoud op de klassieker Dark Side of the Moon terug te vinden is.

The Virgin Suicides laat een groep horen die volop aan het experimenteren is met een nieuwe sound. En de film? Die zal ons worst wezen. Wij nemen een goed opgeschut kussen en een doos Kleenex mee naar de cinemazaal en doen vervolgens wat onze wederhelft verlangt.

(WVR)