Film: Linha de passe
"Is er nu echt geen man in huis om de afvoer te ontstoppen?" roept Cleuza wanhopig uit. Ze woont in een favela aan de rand van de Braziliaanse miljoenenstad São Paulo, en ze heeft vier zonen van vier verschillende vaders.
Het is het uitgangspunt van een ambitieus grootstadsfresco van Walter Salles, de regisseur die met Central do Brasil een moderne klassieker maakte, maar die je wellicht beter kent van The Motorcycle Diaries of zijn Amerikaans horror-uitstapje Dark Water. Linha de passe, die hij samen draaide met zijn vaste co-regisseuse Daniela Thomas, vat in één film zowat alle problemen en obsessies van de Braziliaanse maatschappij bij de horens, en da's al een prestatie op zich. Als je per se een Hollywood-referentie wil: de structuur en thematiek doet nog het meest denken aan Crash van Paul Haggis. Misdaad, religie, voetbal (eigenlijk de echte religie van Brazilië), gebroken gezinnen, corruptie, armoede, uitdijende grootsteden en sluimerend racisme worden voorbeeldig gedoseerd en met grote vakkennis in het verhaal verweven, en dat alles op het harde asfalt en beton van een grauwe metropool die maand na maand steunt en zucht onder hetzelfde grijze zwerk. Toch is Linha de passe geen deprimerende film geworden, want hey, 't is Brazilië, en daar swingt altijd wel iets. Hoop en vergiffenis loeren om het hoekje, maar je moet er wel verdomd goed naar zoeken.