Film: Synecdoche, New York
Charlie Kaufman is een van de origineelste Amerikaanse filmscenaristen. Dat weten we sinds Being John Malkovich, en Kaufman schreef ook het script voor buitengewone prenten als Adaptation en Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Synecdoche, New York is eveneens van zijn hand, en deze keer tekent hij voor het eerst ook voor de regie.
En ja hoor, Synecdoche, New York is vintage Kaufman. Het is het in alle mogelijke postmodernistische richtingen uitwaaierende verhaal van Caden Cotard, een hypochondrische toneelschrijver die, nadat zijn huwelijk op de klippen is gelopen, een gigantische autobiografische theaterproductie op poten zet in een reusachtige hangar. En met gigantisch bedoelen we waarlijk gigantisch: 13 miljoen personages, decennia in the making, de decors steken stilaan de echte stad naar de kroon, en wat de acteurs beleven lijkt meer op het ware leven dan de scherven die van Cadens eigen bestaan overblijven. Klinkt wacko? Dat is het ook, in overtreffende trap. Kaufmans scenario is virtuoos, zijn verbeelding onbegrensd en het aantal lagen in deze film is gewoon niet te tellen. Virtoos indeed, maar ook wel een beetje aanstellerig en narcistisch. Nu hij zelf de regietouwtjes in handen heeft, staat er helemaal geen maat meer op de meanderende scheppingsdrang van Kaufman, zodat het een flinke inspanning vergt om het narratief vuurwerk uit zijn knetterend brein meer dan twee uur lang te blijven volgen. Maar wie die moeite wil doen, krijgt een van de meest bizarre, maar ook meest briljante films van het jaar te zien. Philip Seymour Hoffman speelt de hoofdrol, en hij wordt bijgestaan door een uitmuntende vrouwencast met onder meer Samantha Morton, Michelle Williams en Catherine Keener. En omdat je het ons anders toch zal vragen: een synecdoche is een stijlfiguur waarin men een deel benoemt als men het geheel bedoelt. Pars pro toto, voor de latinisten. Een tikje aanstellerig, we zeiden het toch?
(HDP)
bekijk de trailer