De smaak van chloor

Het is het uitgepuurde, bloedmooie verhaal van een jongen die van zijn kinesist de raad krijgt wekelijks te gaan zwemmen om zijn zwakke rug aan te sterken. In het zwembad leert hij een meisje kennen, op wie hij stiekem verliefd wordt. That's basically it, maar de virtuoze, intuïtieve manier waarop Vivès experimenteert met letterlijk honderden invalshoeken is een echte revelatie. De appelblauwzeegroen ingekleurde prentjes van zwemmende lichamen, meestal volkomen tekstloos, spreken boekdelen in al hun sierlijke eenvoud. Doordat de auteur het tempo bewust traag houdt, word je - het woord dringt zich op - ondergedompeld in deze strip. Je voelt het sop in je neus en oren, de chloorprik in je ogen, het koele water dat je lichaam draagt. Maar vooral: je merkt hoe week na week meer elektriciteit in de lucht gaat hangen tussen de personages, hoewel dat nergens wordt verwoord. Tenzij onder water, maar in welke prachtscène Vivès dat heeft verpakt, moet je zelf maar ontdekken. De smaak van chloor is een adembenemend mooie strip, een schitterend portret van een prille verliefdheid, radicaal anders gebracht dan je zou verwachten.

 

(HDP)