Crazy Heart
Ondanks de verdiende Oscar voor Jeff Bridges kunnen we wel wat bezwaren opperen tegen
Crazy Heart, het regiedebuut van Robert Duvall-protégé Scott Cooper. Zeker, dit verhaal over een verzopen ex-countrylegende is in se een schaamteloos moralistische fabel.
Juist, de opbouw en de regie kleuren netjes binnen de lijntjes en zijn bijgevolg oerklassiek en weinig origineel. Correct, de relatie tussen de oude zanger en de jonge journaliste is weinig geloofwaardig, en bovendien acteert Maggie Gyllenhaal overgeaffecteerd. En inderdaad, eigenlijk is Crazy Heart vooral een one-man show van Jeff Bridges. But kick me in the butt and call me a mule, wat een geweldige one-man show is dit! Bridges geeft de acteerprestatie van z'n leven als Bad Blake, een aan lager wal en sloten vol goedkope drank geraakte countryzanger die in z'n eentje een zielige has-beentournee onderneemt langs stoffige, halflege saloons en lelijke bowlingzalen in Texas. Bridges acteert zo goed dat je zou zweren dat de ranzige geur van verschraalde asbakken in bloedhete motelkamers, op nachttafeltjes omgevallen flessen bourbon en al te lang niet gewassen cowboyhemden de zaal in zweemt. En hop, alle mankementen van deze film smelten weg als een ijsblokje in een glas te warme whisky. Crazy Heart verovert je hart met zoete melancholie, warme personages (ijzersterke bijrollen ook van Robert Duvall en Colin Farrell), geweldige muziek en een hoofdrol om nooit meer te vergeten.
(HDP)