SIGNS jaagt je de stuipen op het lijf : Aliens en graancirkels
Wat als kwaadaardige aliens de aardbol invaderen terwijl jij in een afgelegen boerderij zit, ver weg van de bewoonde wereld? M. Night Shyamalan, regisseur van The Sixth Sense en Unbreakable, gaat op zoek naar het antwoord in zijn nieuwe film Signs.
Mel Gibson is Graham Hess, een ex-dominee die zijn kap over de haag gooide nadat zijn vrouw was verongelukt. Hij woont op een boerderij met zijn twee kinderen en zijn jongere broer (Joaquin Phoenix), vastbesloten om nooit meer in iets bovennatuurlijks te geloven. Tot plots vreemde, onverklaarbare cirkels opduiken in zijn maïsvelden…
Huiveren voor onzin
M. Night Shyamalan is zo'n begenadigd filmmaker dat hij erin slaagt je te doen huiveren voor pure onzin. Hij liet je geloven dat sommige kleine jongetjes met de doden kunnen spreken. Hij liet je geloven dat onkwetsbare superhelden bestaan en zich onder ons mengen. En nu laat hij je geloven dat graancirkels markeringen zijn die aliens aanbrengen als navigatiepunten om hun ufo-invasie voor te bereiden. En geloof het of niet: alweer slik je zoiets van Shyamalan. Sterker nog: Signs jaagt je de stuipen op het lijf zoals niet één film over buitenaardse wezens dat ooit heeft gedaan.
Een camera en twee zaklampen
Waar invasies uit de ruimte doorgaans groots opgezette popcornspektakels inspireren, pakt Shyamalan het veel subtieler aan. Minimalistisch bijna: net als in The Birds van Hitchcock zijn de personages totaal geïsoleerd, kunnen ze alleen maar gissen naar de oorzaak en omvang van het gevaar dat hen bedreigt en zijn ze uitsluitend op zichzelf aangewezen. De regisseur benut dat uitgangspunt ten volle, vooral wanneer hij het gezin zichzelf laat verschansen in hun krakend oude huis, terwijl buiten het geritsel van de onwerkelijke indringers langs deuren en ramen glijdt. En het wordt nog akeliger en claustrofobischer wanneer naar de kelder wordt gevlucht, en Shyamalan daar wonderbaarlijke dingen doet met een camera, twee zaklampen en vier doodsbange acteurs.
Signs is een schoolvoorbeeld van minimalistische horror, een briljante stijloefening van iemand die het medium film met zoveel finesse beheerst dat hij je precies brengt waar hij dat wil: op het uiterste puntje van je stoel.
Joris Cambier