Persepolis 2

Zelden is een strip zo unaniem lovend ontvangen als Persepolis van de Iraanse tekenares (!) Marjane Satrapi. Het epos waarin ze haar jeugd in Iran vertelt viel al meer dan eens in de prijzen: twee jaar geleden kreeg ze op het stripfestival van Angoulême de Alph-Art coup de coeur, en vorig jaar ontving ze ook de prijs De Leeuw, die jaarlijks wordt uitgereikt door het Belgisch Centrum van het Beeldverhaal.


Niet slecht voor een vrouw van 33 in het mannenwereldje dat de strip nu eenmaal is. Maar wie haar voorgeschiedenis kent, weet dat Marjane het al van kindsaf gewend is haar mannetje te staan. Ze was 9 jaar oud toen in Teheran, waar ze met haar liberaal ingestelde ouders woonde, het regime van de Sjah werd omvergeworpen en onder leiding van Khomeini de Islamitische revolutie plaatshad. Welke gevolgen die machtswenteling en de daaropvolgende oorlog tussen Irak en Iran hadden op het dagelijks leven in Teheran - dat in de jaren '70 was uitgegroeid tot een vrij moderne stad - lees je in het tweede deel van Persopolis. Marjane Satrapi vertelt haar verhaal door de ogen van een kind: eenvoudig, maar met heldere vragen en rake observaties. Haar simpele, bijna kinderlijke zwartwittekeningen sluiten daar perfect bij aan. Persepolis is nu eens schrijnend, dan weer grappig en altijd boeiend. De vergelijking met Maus dringt zich op, maar ook met het boek Eerst doodden ze mijn vader van de Cambodjaanse Loung Ung. Waarmee weer maar eens is bewezen dat het stripmedium niet alleen geschikt is voor vrijblijvende avonturenverhaaltjes.

(HDP)