Underworld: A 100 days off
Oude knarren. Zo mag je ze wel noemen, zonder disrespect. Dance-legendes is beter. Als je aan je veertigste nog volle bak meedraait, heb je jezelf allang bewezen. Beter nog, als je aan je veertigste nog de toon zet, de grenzen verruimt en met enkele andere grijsaards op de juiste manier de plak zwaait in dansland, heb je de razendsnelle evolutie eigenhandig een hak gezet. Underworld maakt A hundred days off.
van Underworld - had er twee jaar terug genoeg van. Karl Hyde neemt nu de microfoon vast en Rick Smith begeestert het mixen, fijn afstellen en nog eens afmixen, zoeken naar perfectie. De sfeer, het geluid en de kwaliteit van deze plaat heeft er niet onder geleden. Je herkent het kenmerkende Underworld-gevoel. Een dancerush die de grenzen van de pure beatsfan ver overschrijdt.
A hundred days off is Underworld op zijn best, en met het vorige en zwakkere Beaucoup fish in het achterhoofd doet dat alvast deugd. Heel herkenbaar dus, maar niet op zijn laatste beentjes met een wandelstok, zoals periodegenoten als The Orb en Leftfield. Opmerkelijk zijn een aantal heel rustige tracks tussenin, waar Rick het heel downtempo aanpakt. Maar de knallers zijn er zoals steeds, met duidelijk een iets meer zuidelijke stempel dan anders. Veel percussie, van drumsticks tot klinkende kokosnoten of ritselende schelpen die lekker warm klinken met een zonnige teint in zowat alle tracks. ‘Dinosaur Adventure 3d’ is ongetwijfeld de beuker van de plaat, met een heel aanstekelijke meezingzin. In ‘Little speaker’ moet je goed luisteren naar wat Juanita je zoal vertelt.
Underworld maakt een goede Underworld-plaat, en dan zijn wij heel tevreden.