Acqua Alta, deel 1 & 2 (Casterman)

Het verhaal telt een kleine 140 pagina's, maar je zal geen twee prentjes ver geraken zonder aan het werk van François Schuiten te denken. Dat is geen wonder, want Schuiten is de mentor van Daria Schmitt, de jonge tekenares die tien jaar zwoegde op dit tweeluik. Dat Schmitt ook de zwierige pastelkleuren van Lorenzo Mattotti bewondert, ligt er eveneens vingerdik op. Kortom, hier heeft iemand de kunstacademie verlaten met te veel invloeden en te weinig eigen inbreng. Wat levert dat op? Een knap getekende, verbeeldingrijke en vaak ook intrigerende strip, die bij momenten echter verwarrend en geforceerd aandoet. De vreemde carnavalpoëzie in een soort betonnen ersatz-Venetië dat wegzakt in de zee is nu eens bijzonder, dan weer onbegrijpelijk, op het ergerlijke af. De ontknoping stelt bovendien niet veel voor, zodat je met een hol gevoel achterblijft en je terecht afvraagt of Schmitt wel rijp was voor een dergelijk ambitieus project, ook al gluurde een grootmeester mee over haar schouder.

 

(HDP)