“Dt-fouten? Kunnen daar niets aan doen”

Al in de lagere school wordt gehamerd op het vermijden van dt-fouten en toch slagen we erin hier en daar nog eens te blunderen. Hoe komt dat? Lien Van Abbenyen, studente aan de Antwerpse universiteit zocht het uit en noteerde alles netjes in een eindwerk.

"Zelfs als je een tekst aandachtig herleest, blijven dt-fouten nog vaak staan", stelt ze. "En daar kunnen we eigenlijk niets aan doen." Uit vroeger onderzoek bleek al dat de werkwoordsvorm die het meeste voorkomt zich ‘opdringt’ tijdens het schrijven. ‘Wordt’ komt bijvoorbeeld 65 keer meer voor dan ‘word’ en dus zullen we sneller ‘ik wordt’ schrijven dan ‘hij word’. Dankzij de thesis van Lien is nu duidelijk dat onze hersenen die fout niet alleen bij het schrijven maken, maar ook bij het nalezen van een tekst, waarbij ‘hij word’ sneller een alarmbel zou doen rinkelen dan ‘ik wordt’. Met een mooi woord noemen we dat homofoondominantie. “Eigenlijk worden we twee keer slachtoffer van ons geheugen voor woordvormen: tijdens het spellen zelf en nog een keer tijdens het herlezen. Die dubbele valkuil verklaart waarom dt-fouten zo hardnekkig zijn. Wie fouten wil vermijden, moet bij het herlezen consequent even stilstaan bij elke werkwoordsvorm.”