Tron Legacy
Waarom was Tron, uit het magische geek year 1982, een baanbrekende film die het aangezicht van de cinema voor altijd heeft veranderd? Niet omdat hij zo goed was, maar omdat in Tron voor de allereerste keer computergegenereerde beelden werden geïntegreerd in een mainstream actiefilm.
En dat die beelden zo bloody cool waren dat ze al snel iconisch werden (wie tot op heden nog nooit een lightcycle had gezien, mag nu afdruipen met de staart tussen de benen). Zo iconisch zelfs dat bijna dertig jaar later een hoogtechnologisch vervolg werd gedraaid dat al maanden voor de release een nooit geziene internet buzz teweegbracht. Zoals gewoonlijk met te hoog gespannen verwachtingen, worden ze niet ingelost. Helemaal niet zelfs. Ja, The Grid is uitvoerig gepimpt met 21ste-eeuwse 3D-technologie (hey, de lightcycles draaien nu zelfs kurkentrekkers!) en de Disney-tovenaars hebben ervoor gezorgd dat Jeff Bridges naadloos tegen zijn dertig jaar jongere ik staat te acteren, maar de film wordt op geen enkel moment meer dan een digitale showcase waar de acteurs in hun fluopakjes hopeloos in verloren lopen. Ja, de Tronbabes zijn best yummie, en de campy cameo van een stijfselgeblondeerde Michael Sheen is kostelijk, maar voor de rest: komaan jongens, dit is nauwelijks een film te noemen. Eigenlijk vonden we de digitale archeologie in het begin van de film (in 2D, terwijl je wel je 3D-brilletje moet ophouden, nou ja) nog het leukst van al: de bestofte vintage games in de arcade, de lichtpoort naar The Grid... Maar eenmaal de trukendoos openzwaait, staat er geen maat meer op en blijkt Tron Legacy weinig meer te zijn dan een uitgesponnen Daft Punk-videoclip.
(HDP)
bekijk de trailer