Howl
Hoe verfilm je het epische gedicht Howl, de eerste paukenslag in de literaire revolutie van de Beat Generation in de jaren vijftig? Filmmakers Rob Epstein en Jeffrey Friedman - grote namen in de wereld van de documentaire film - kozen voor een drieledige aanpak.
Ze castten James Franco in de rol van dichter Allen Ginsberg, lieten hem het integrale gedicht voorlezen en vulden dat aan met surrealistische animatiebeelden, gebaseerd op originele illustraties van Ginsberg-kompaan Eric Drooker. Tegelijk lieten ze Franco op Ginsbergiaanse wijze improviseren in een fictief interview over Howl.
En tegelijk filmden ze een re-enactment van een geruchtmakend proces dat in 1957 werd gevoerd, waarin een rechter moest oordelen of Howl onder de noemer literatuur viel, dan wel pure obsceniteit was en bijgevolg moest worden verboden. Die mix van ingrediënten leidt tot een interessante arthousefilm die op uitdagende wijs stuitert tussen pseudodocumentaire, biografie, gerechtsdrama en groovy hipstertrip. Je moet 'm gaan bekijken om te snappen wat we bedoelen, maar Howl is allesbehalve een doorsnee film. Tja, dat was Ginsbergs gedicht al evenmin. Een viertal versregeltjes om in de stemming te komen? 'I saw the best minds of my generation destroyed by/ madness, starving hysterical naked,/ dragging themselves through the negro streets at dawn/ looking for an angry fix'.
(HDP)