Joke Devynck: "Tijdens het spelen van Katrien in 'Het Goddelijke Monster' voelde ik een rust over me neerdalen."

 

 

Joke: Ik heb meegedaan aan de audities, zoals iedereen. Zonder te knokken. Ik ben wat dat betreft geen knokker. Toen ben ik uiteraard het boek gaan lezen. Ik vond direct zeer veel aansluiting, hoewel ik vind dat uit het boek niet spreekt dat ik het type was dat ze voor ogen hadden om Katrien te spelen. Maar nee, ik heb niet moeten knokken. Ik ben met een zeer rustig gevoel naar die auditie gegaan, en ik ben eruit gepikt. Soms komen dingen als een geschenk uit de hemel gevallen.

Joke: Het schaamrood stijgt me naar de kaken, maar ik moet bekennen van niet. Ik heb heel veel romans en boeken gelezen, maar ik ben eigenlijk nu pas begonnen aan de auteurs van eigen bodem. Ik heb Het Goddelijke Monster pas gelezen toen ik al wist dat ik zou deelnemen aan de audities. Dan lees je het natuurlijk op een andere manier, maar daar kon ik toen nog weinig aan veranderen.

Joke: Ik ben van Westkapelle, maar eerlijk gezegd ben ik er nog niet zo zeker van of dat een voordeel was. Westkapelle ligt bij Knokke, en in de serie moest ik Kortrijks spreken, wat helemaal anders klinkt. Je moet er maar eens op letten: iedereen in de reeks spreekt consequent met de 'sk' in plaats van de 'sch', wat typisch is voor het Zuiden van West-Vlaanderen. Maar eigenlijk, wat maakt het uit, want ik had toch maar twee gesproken scènes in heel de serie. (lacht)

Joke: Die opmerking heb ik nog gehoord, maar eigenlijk is een zwijgzame rol niet zo verschillend van een gesproken rol. Je moet weten wat de intentie is van spreken of zwijgen. Het moeilijkste is misschien nog dat je moet durven de stilte te pakken.

Joke: Mensen kunnen elkaars gevoelens sowieso moeilijk lezen. Veel hangt ervan af of je expressie in evenwicht is met hoe je je voelt. Bij kinderen is dat per definitie niet zo, bijvoorbeeld. Hun expressie is vaak veel uitbundiger dan de situatie die zich voordoet. Er gebeurt iets onbetekenends, en hun expressie komt dan ofwel neer op huilen, ofwel op heel hard lachen. Als je volwassen wordt, komen die twee op een lijn te staan. Daar heb ik in deze rol ook naar gestreefd. Ik durf niet te beweren dat ik er over heel de lijn in ben geslaagd, maar ik voelde tijdens het spelen een rust over me neerdalen. Ik had het gevoel dat mijn expressie in evenwicht was met mijn gevoelens en wat ik dacht. En daar heb ik dan ook op moeten vertrouwen. Ik moest er gerust op kunnen zijn dat het verhaal dat ik in mijn hoofd had, ook overkwam.

Joke: Niet veel. (denkt na) Maar klinkt wat ik nu aan het vertellen ben allemaal niet te hoogdravend? Ik ben maar een actrice hé. Het welslagen van het eindresultaat ligt voor driekwart aan de makers en aan de helderheid en strafheid van het scenario. Dat zijn de echt bepalende factoren.

Joke: Dat moest ik vooral niet proberen te doen, want het zijn abstracties. Als ik me daarop zou hebben vastgepind, was ik verloren. Ik kan geen sfinx spelen hé. Ik moest echt een mens maken van Katrien, en dat kon alleen door die abstracties bewust los te laten. Dat heb ik gedaan door me vooral te focussen op wat Katrien als klein meisje heeft meegemaakt, en hoe ze het gebeurde heeft meegenomen naar haar volwassenheid.

Joke: Het was wel nodig. In dit geval konden we echt niet met meerdere regisseurs werken. Het Goddelijke Monster is bij wijze van spreken één lange film. Zo voelde het ook aan. Honderd draaidagen, alles door elkaar. Het is niet zo dat we elke aflevering apart hebben opgenomen. Ik ben ook nog nooit zo benieuwd geweest naar hoe het eindresultaat er zou uitzien, met al die close-ups en fata morgana's. Ja, ik kan het echt niet anders omschrijven, het voelde als één grote film van Hans Herbots, maar dan wel een heel zware film om te doen. Honderd dagen dezelfde concentratie opbrengen, dat is bijna niet te doen. Weet je wat het voordeel is aan film? Je zit met een verhaal dat in één grote spanningsboog moet worden verteld. Bij een doorsnee tv-serie heb je dat niet. Daar voel je je als acteur qua spanningsveld meer aangesproken door de ene aflevering dan door de andere. Een film is een cirkel, terwijl een tv-serie een streep is. Begrijp je wat ik wil zeggen? En een cirkel spreekt mij meer aan. Het Goddelijke Monster was ook een cirkel, maar dan wel een hele grote.

Joke: Nee, alleen Het Goddelijke Monster. Maar het had ook anders gekund, als het nodig was geweest. Ik ben blij dat het niet zo was, omdat ik een gezin heb, maar puur vanuit mijn standpunt als actrice gezien, zou dat perfect hebben gekund.

Joke: Johan kan daar niets meer misdoen. (Johan Heldenbergh, regisseur van Schellebelle 1919 en Jokes levenspartner - HDP) Tja, in Schellebelle zal iedereen wel gekeken hebben, zeker? (lacht)