DE STUDENTENTIJD VAN Wine Dierickx

 

 

 

 

Wine: Omdat de Toneelacademie van Maastricht een heel goede school is. Ik heb indertijd kunsthumaniora gedaan, en veel van mijn klasgenoten deden auditie voor toneelscholen. In die periode was het zo'n beetje een trend om ook naar Amsterdam of Maastricht te gaan, want er was toen wat chaos rond de toneelschool in Antwerpen. Eigenlijk wou ik supergraag naar Amsterdam. Dat was wat verder van huis, een grote stad, weg van alles... Maar ik was zo dom om me te laat in te schrijven voor de audities in Amsterdam. (lacht) Die zijn al in januari. De Toneelacademie van Maastricht heb ik leren kennen toen ik speelde in een eindexamen van iemand die daar de regieopleiding volgde. Zo ontdekte ik dat die school wel iets voor mij kon zijn. Nu ja, Vlaanderen en Nederland, dat vind ik eigenlijk één poel. Mijn ouders hebben nog in Maastricht gewoond, dus voor mij was die stad niet zo exotisch. Mijn vriend is een Amsterdammer, en die heeft dan weer bij Dora Van der Groen gestudeerd in Antwerpen. In het theaterlandschap lopen Vlaanderen en Nederland gewoon door elkaar.

Wine: Het is een klein, maar heel mooi stadje waar veel te doen is, al zal ik maar meteen bekennen dat ik na vier jaar heel blij was dat ik daar weg kon. De Toneelacademie is eigenlijk een soort van eiland in de stad. De school zit vol mensen die vaak van tamelijk ver komen om er te studeren. Ze komen naar Maastricht voor vier intensieve jaren, en dan zwermt iedereen weer uit. Ik zat er op kot en bleef er ook vaak in het weekend. Het is een heel levendige studentenstad, met ook een universiteit, maar ja, Maastricht ligt daar ergens weggestopt in de Limburg hé. Als we echt goed wilden uitgaan, gingen we soms naar Luik. Daar vonden we nog de dichtstbijzijnde 'echte' stad. In het Maastrichtse uitgaansleven draaiden ze nooit goede muziek. Daar hebben ze in België toch meer verstand van.

Wine: Het ging er nogal plat aan toe, vond ik. Maar goed, dat is ondertussen al meer dan tien jaar geleden. Ik weet niet hoe het sindsdien is geëvolueerd. Het liep in Maastricht ook vol studentenclubs, maar daar heb ik nooit ingezeten. Dat is niets voor mij. Ik hou sowieso niet van feestende groepen.

Wine: Dat was heavy. Vaak zaten wij tot tien uur 's avonds op school. Echt heel hard werken. Er waren elk jaar een pak projecten die moesten worden voorbereid, kort op elkaar. En veel lessen ook: stemlessen, danslessen, filosofie, dramaturgie... Ik herinner me die vier jaar echt als een heel intensieve opleiding. Je kon niet, zoals in een meer klassieke studierichting, de leerstof opsparen en zeggen: ik zal dat later wel blokken. Toneel is echt een doe-richting. Je bent daar zodanig druk mee bezig, zodanig hard mee begaan... Anders kies je ook niet voor een toneelschool, denk ik. Je moet bezeten zijn van het vak.

Wine: Enerzijds is er de puur technische kant: stem, beweging, muziek... En anderzijds probeer je in een dergelijke opleiding je creatieve kant te ontwikkelen. Daarbij vertrek je van wat je al kunt als speler. Misschien voel je al van alles, maar kun je het nog niet overbrengen naar een zaal. Dat leer je dan wel. Eigenlijk komt het neer op leren communiceren.

Wine: Nee, dat zou ik niet durven zeggen. Het was zeker een mooie tijd, maar toen ik afstudeerde, was ik zo blij dat ik aan het leven kon beginnen. Zelf werken waar ik wilde, zelf geld verdienen, ergens wonen waar ik wou, mijn leven zelf inrichten. Eindelijk!