DE STUDENTENTIJD VAN Lotte Pinoy
In de fictiereeks Rang 1 won ze de Lotto, in Nic Balthazars film Tot Altijd verliest ze een jeugdvriend en in het najaar zal ze op jacht gaan naar fraudeurs in de nieuwe politieserie Wolven. Het zijn allemaal rollen voor Lotte Pinoy, dochter van Marijke en eigenares van een wel zeer gevarieerde studententijd.
"In je studententijd doe je dingen omdat je ze wil doen. Niet omdat het moet."
GUIDO: Je hebt dans en toneel gestudeerd. Omdat spelen in je genen zit?
Lotte: Ik denk het. Actrice worden is wat ik echt wou, alleen lukte het me toen nog niet om voor een publiek te spelen. Ik raakte helemaal gestrest en klapte dicht. De harde kritiek die ik op de toneelschool kreeg, heeft me niet geholpen bij het acteren zelf, maar ik ben er wel mijn eigen weg door gaan zoeken. Op den duur besef je dat je voor sommige mensen toch nooit goed kan doen, dat moet je leren relativeren. Eenmaal ik dat door had, ging het beter.
GUIDO: Harde kritiek? Was je dan niet gelukkig op de toneelschool?
Lotte: Ik heb eerst dans gestudeerd in Tilburg en ben daarna naar Studio Herman Teirlinck in Antwerpen gegaan. Op zo'n school ben je maar zo goed als wat je zelf meebrengt: je lijf en je zijn. Als je daar dan kritiek op krijgt, is het niet makkelijk om er op de juiste manier mee om te gaan. Ik ben van nature nogal onzeker. Ondertussen heb ik een dikker vel gekregen, maar toen was ik een open, ontvankelijk meisje die echt van slag kon zijn door kritiek. Op een theaterschool wordt je hele zijn op tafel gelegd en geanalyseerd. Dat vond ik wel moeilijk.
GUIDO: Heb je daarom de studie niet afgemaakt?
Lotte: Ik heb drie jaar op Studio gezeten, maar wou uiteindelijk liever leren uit de praktijk. Audities doen, met andere acteurs op scène staan, daar heb ik het vak geleerd. Maar ik zou er misschien niet geraakt zijn als ik eerst die drie jaar niet had doorworsteld. Ik heb er leren vechten. Ik dacht: als jullie het in mij niet zien, dan zal ik wel op een andere manier bewijzen dat het er toch in zit. Die school heeft mijn koppigheid aangescherpt. Ik heb er karakter gekweekt. Bovendien kreeg ik de kans om van alles te proberen, zonder dat ik de verantwoordelijkheden van het leven hoefde te dragen. In je studententijd kun je je nog permitteren om dingen te doen omdat je ze wil doen, niet omdat je ze moet doen.
GUIDO: Toen werd er nog lesgegeven aan het Mechelseplein, met legendarische cafés als de Pallieter.
Lotte: De Pallieter was hét café voor toneelschoolstudenten. Wij woonden daar bijna. Ik heb het meegemaakt dat het café om acht uur 's morgens sloot, we het plein overstaken en om halfnegen op school waren. Heel ons studentenleven speelde zich af op en rond dat plein.
GUIDO: Is dat wel gezond? Zouden aspirant-acteurs na de les niet beter uitzwermen over de stad om daar allerlei mensen te gaan observeren?
Lotte: Je hebt een punt, en dat is ook wel een stuk kritiek dat ik heb op de werkwijze van Studio Herman Teirlinck. Andere theaterscholen, zoals in Maastricht, laten hun studenten openstaan voor het hele zijn van spelen. Ze mogen werken voor tv en film, ze leren allerhande dialecten, zijn met alle mogelijke vormen van theater bezig... Op Studio was dat anders. Er mocht nooit iets voor tv worden gedaan en je mocht nooit meespelen in een buitenschoolse theatervoorstelling. Ze gingen ervan uit dat hetgeen zij te bieden hadden, moest volstaan.
GUIDO: De bloemetjes buitenzetten, mocht dat?
Lotte: Ik beschouw het vijfde middelbaar zo'n beetje als het begin van mijn studententijd. Toen zat ik nog in Gent op school, in de periode van de strijd tegen extreemrechts. Antiracisme was toen een groot thema. We liepen toen rond met een badge "'t Is mijn vriend, blijf eraf!" en gingen betogen tegen racisme. Na de betogingen belandden we uiteraard op café. We zaten nog in het middelbaar, maar we hadden wel al ontdekt waar de 'echte' studenten uitgingen op donderdagavond. Dat had ik dus allemaal al meegemaakt toen ik naar de dansschool in Tilburg vertrok.
(HDP)