CHARLOTTE VANDERMEERSCH

Je hebt haar vast al aan het werk gezien in films en series als Turquaze, De Ronde en Red Sonja, maar nu heeft de 28-jarige actrice Charlotte Vandermeersch een dikke hoofdrol te pakken. In Deadline 14/10 nadert zowel op VTM als - voor de kijkers van 't Stad - op ATV stilaan de ontknoping in de spannende ontvoeringszaak van de 14-jarige Lena. Meer nog dan de Antwerpse flikken heeft een jonge journaliste van de Gazet van Antwerpen (de rol van Charlotte) de sleutels tot het oplossen van de zaak in handen, en dat allemaal tegen de achtergrond van de nakende strijd om de burgemeestersjerp op het Schoon Verdiep.

“Antwerpenaars zijn totaal niet hypocriet en weten mij constant te verrassen.”

"Dat mag ik natuurlijk niet verklappen," glimlacht Charlotte als we haar vragen of in de laatste aflevering ook effectief duidelijk zal worden of Koen De Graeve dan wel Peter Van den Begin de fictieve verkiezingen wint. Maar op onze andere vragen antwoordt ze maar al te graag.

GUIDO: Je eerste hoofdrol. Zijn het hectische maanden geweest?

Charlotte: Ik had me er van alles bij voorgesteld, omdat ik het nog nooit had gedaan, maar eenmaal je bezig bent, is het gewoon prettig. Tijdens de opnames stond ik bij wijze van spreken elke dag samen met de crew op en ging ik samen met de crew slapen. Bij een kleinere rol is dat anders. Dan voel je je soms een beetje toerist op de set. De crew is er altijd, maar acteurs vliegen binnen en buiten. Deze keer hoefde ik ook nooit te wachten. Het was constant schminken, omkleden, en hop: voor de camera. Ik vond het super.

GUIDO: Als je zolang met een reeks bezig bent, kruipt het personage dan diep in je?

Charlotte: Wel, het kruipt eigenlijk diep uit je. (lacht)

GUIDO: Wat wil je daarmee zeggen?

Charlotte: Een personage kruipt van binnen naar buiten, en gaandeweg voel je beter en beter aan hoe je het kunt voeden met wie je bent. Je krijgt een script dat is geschreven door iemand anders. Je leest het. Dan lees je het nog een keer, grondiger. En je probeert het je helemaal voor te stellen. De inkt op het blad wordt getransformeerd tot een soort beelden in je geest. En niet alleen beelden, want je probeert je ook in te leven in de situatie. Als je bij mensen zit die hun kind kwijt zijn, en je wil informatie loskrijgen, hoe zou je dat aanpakken? Het is belangrijk om je te proberen voor te stellen hoe je dat zelf zou doen. Maar in werkelijkheid, op het moment dat je dat pakje mag aantrekken en onder een laag make-up voor de camera verschijnt, blijkt het nóg anders te zijn. Dat voelt soms wel raar aan, want al die dingen die je in je hoofd hebt voorbereid, worden op de set aangevuld met instructies en suggesties van de regisseur, zodat je situaties uit het script alweer in een ander daglicht ziet. Dingen waaraan jij nog niet had gedacht. Er zijn verschillende stadia in het vormgeven van zo’n hoofdrol, en dat vond ik een heel bijzonder proces.

Romantiek en filmglamour

GUIDO: Kan je naar een aflevering van Deadline 14/10 kijken en vergeten dat jij het bent?

Charlotte: Daar heb ik totaal geen probleem mee. Ik zie natuurlijk mezelf wel bezig, mijn lijf en mijn spraak en mijn ogen, maar toch word ik vrij snel meegesleept door het verhaal. Ik vind het wel leuk van mezelf dat ik dat kan.

GUIDO: Veel acteurs zeggen dat ze pas kunnen genieten van een film of reeks waarin ze zelf meespelen als ze ‘m al een paar keer hebben gezien.

Charlotte: Dat kan ik me wel voorstellen. Ik zag Deadline 14/10 de eerste keer helemaal alleen in een montagecel. Toen zat ik wel naar mezelf te kijken, en ging het van: oei, hoe heb ik dit of dat nu gedaan. De eerste keer denk je terug aan specifieke omstandigheden op de set. Ik wist bijvoorbeeld nog dat ik tijdens het opnemen van een bepaalde scène wat buikpijn had, en ik vond dat je dat eigenlijk wel een beetje kon zien. Maar de tweede keer zat ik op een avant-première in Antwerpen, op de voorste rij in een zaal vol genodigden. Je voelt dan mensen ademen en kijken achter je. Toen kon ik makkelijk mee opgaan in het verhaal, in plaats van naar mijn eigen tekortkomingen te zitten turen.

GUIDO: Ik veronderstel dat je er als jong meisje vanuit een zekere romantiek voor hebt gekozen om actrice te worden. Blijft er vandaag van die romantiek nog iets over, nu je midden in het vak zit?

Charlotte: Acteren in het theater blijft absoluut romantisch. Elke avond kom je daar aan, je neemt plaats aan een schminktafel met van die bollekeslampen rond de spiegel, je komt op, het gordijn gaat open en daar zit het publiek. De spots floepen aan, je gaat ervoor, en op het einde volgt applaus. Dat is honderd procent romantisch, zonder twijfel.

GUIDO: Ook bij de twintigste voorstelling van hetzelfde stuk?

Charlotte: Ja. Altijd. Op het podium staan, is het liefste wat ik doe. Bij film en tv is het anders. Daar wordt veel technischer gewerkt en heb je weinig speelscènes waarin je je echt kunt verliezen. Soms kan het wel, maar Deadline 14/10 werd nogal gefragmenteerd opgenomen, zodat ik niet echt scènes had waarin ik me volledig kon laten gaan. Het was doorgaans vrij kort en ingehouden. Maar de glamour komt bij film en tv achteraf. Premières, fotoshoots, interviews, rode lopers, de spanning als eventueel prijzen worden toegekend… Typische filmglamour, maar ik kan je verzekeren dat die niet aanwezig is tijdens de opnames. (lacht)

Fictie en politiek

GUIDO: Je speelt Marianne Smidt, een Gentse journaliste bij de Gazet van Antwerpen, en die krijgt regelmatig te horen dat ze “niet van ’t Stad” is. Je woont ook in het echte leven in Antwerpen, hoewel je daar niet bent opgegroeid. Hoe ga jij om met de Antwerpse mentaliteit?

Charlotte: Mijn twee beste vriendinnen zijn echte Antwerpse madammen, en dat is ook een van de redenen waarom ik na mijn studies in Antwerpen ben blijven plakken. Ik heb de Antwerpenaars eigenlijk wel graag. Ze zijn een beetje knorrig en durven zich wel eens te wentelen in hun eigen gelijk. Dat valt op, vergeleken met bij ons in de Vlaanders. Doe maar gewoon. Wees beleefd en bescheiden. Wel, in Antwerpen is dat zo niet. Luid blaffen wordt in ‘t Stad als ieders goed recht beschouwd. Maar ik vind dat lachen! De eerste vier keer dat ik naar mijn buurtwinkeltje ging, dacht ik: wat een vieze madam staat hier achter de toog? Altijd luidop aan het klagen. “Het is altijd hetzelfde hier in ’t Stad”, het ging altijd over Antwerpen. Maar je leert dat doorprikken, en vanaf de vijfde keer bleek ze eigenlijk een heel lieve mevrouw te zijn. Antwerpenaars zijn totaal niet hypocriet en ze weten mij constant te verrassen. Dat vind ik wel fijn.

GUIDO: Stel dat na 14 oktober de verliezende partij in Antwerpen zou beginnen te klagen over de stemmingmakerij die op gang is gebracht door Deadline 14/10. Zou je daar wakker van liggen?

Charlotte: (enigszins verrast) Ik zou het in elk geval niet leuk vinden. Maar nee, dat zal niet het geval zijn. De reeks gaat veel meer over mensen dan over politieke partijen. Je krijgt wel de politieke manoeuvres achter de schermen te zien, maar dat is niet de essentie van de reeks. En het script pleit zeker niet voor de ene of de andere kant. Ik heb misschien niet dezelfde mening over politiek als de regisseur of de producent. Dat doet er niet toe.

GUIDO: De reeks wordt wel zo verkocht. Ze wordt simultaan uitgezonden met de echte burgemeesterstrijd in Antwerpen, en het is heus niet moeilijk om te zien welke personages naar welke politici refereren.

Charlotte: Ja, maar dat wil niet zeggen dat er partij wordt getrokken. Zo zijn we echt niet te werk gegaan. Misschien zullen sommigen dit laf vinden, maar je kunt toch geen politiek gaan bedrijven in een thrillerreeks op VTM?

(HDP)

foto: vtm