De studententijd van: Elio Di Rupo

Misschien wist je dat niet, maar Guido Magazine is even Belgisch als de federale regering. Je vindt ons magazine niet alleen terug in de Vlaamse studentensteden, maar ook - uiteraard in een Franse versie - bij onze Franstalige collega's in bruisende Waalse steden als Luik, Namen, Louvain-la-Neuve en Bergen. En kijk eens, wie is sinds 2001 burgemeester van laatstgenoemde studentenstad? Niemand minder dan Elio Di Rupo, tevens Eerste Minister van België. Die mens moet toch een interessante studententijd hebben beleefd?

"De enige keer dat ik heb gespiekt, was tijdens een examen Nederlands."

Toen we onlangs ter voorbereiding van onze reeks 'De Studentenronde van Wallonië' (zie elders in dit blad) aan het bladeren waren in ons archief met Franstalige Guido Magazines, stootten we op een tien jaar oud interview waarin Di Rupo op bepaald openhartige wijze vertelt over zijn studentenjaren aan de Université de Mons-Hainaut. In het Nederlands is dit gesprek nog nooit verschenen, en zoals je zal lezen, konden we jullie de straffe studentikoze onthullingen van de premier - hoewel hij toentertijd ook al geheelonthouder was - in geen geval onthouden. Io vivat, Elio Di Rupo!

GUIDO: Wat hebt u gestudeerd?

Di Rupo: Ik heb een nogal chaotische schooltijd achter de rug. Mijn zes jaar lagere school, die verliepen nog vlot. Dat was in Morlanwelz, waar ik ben geboren. Daarna begonnen de moeilijkheden. Ik ben een paar jaar ter plaatse blijven trappelen op het Atheneum in Bergen. Twee keer ben ik gebuisd geweest in het eerste jaar, al moet ik er wel bij zeggen dat één van de twee keer was omdat ik ziek ben geworden. De jaren daarop waren al evenmin gemakkelijk. Ik was inmiddels volop aan het puberen, en ik geef grif toe dat dat geen bijster positieve invloed had op mijn studies. Ik ben toen overgestapt naar een technische school, waar ik chemisch technicus ben geworden. Ondertussen was ik een jaar of zeventien, en toen kreeg ik een charismatische leraar die er uiteindelijk alsnog in slaagde me de honger naar de wetenschap bij te brengen. Mijn ommekeer was totaal. Ik trok naar de universiteit in Bergen, de Université de Mons-Hainaut, waar ik licentiaat werd in de scheikunde, met grote onderscheiding. Daarna ben ik gaan doctoreren in de wetenschappen, iets wat ik met de grootste onderscheiding heb afgerond. Zo zie je maar: een student hoeft zich niet te laten afschrikken door eens een mislukt jaar.

GUIDO: We geloven graag dat u sterk bent in scheikunde, maar voor uw Nederlands behaalt u vandaag nog altijd geen goede cijfers. Hoe zat dat vroeger, op school?

Di Rupo: Ook toen was Nederlands niet mijn sterkste vak, zoals je wellicht wel kan raden. Pas op, het is niet dat ik er helemaal niets van bakte, zo erg was het nu ook weer niet. Toch wil ik hier met het schaamrood op de wangen bekennen dat de enige keer dat ik ooit op school heb gespiekt, tijdens een examen Nederlands was. Ik had met mijn buurman afgesproken dat ik op zijn blad mocht kijken. Maar wat bleek? Zijn Nederlands was nog slechter dan het mijne. Ik zag de fouten staan op zijn blad, en schreef de correcte woorden op het mijne. (lacht) Ik had voor dat examen uiteindelijk betere cijfers dan mijn buurman, iets waar hij uiteraard absoluut niet mee kon lachen.

GUIDO: Hoe hebt u het studentenleven op de Bergense universiteit ervaren? Hebt u toen een studentendoop ondergaan?

Di Rupo: Jazeker, op de Faculteit Wetenschappen. Ik had op voorhand duidelijk gemaakt dat ze van mijn haar moesten afblijven, want toen was het daar nog de gewoonte om de schachten kaal te scheren tijdens de doop. Goed, daar kon het presidium mee akkoord gaan, maar in ruil voor die gunst zou ik wel een extra vettige doop krijgen. Nu moet je weten dat ik geen alcohol drink, dus qua ontgroeningsrituelen zou ik extra hard aangepakt worden. Op de fatale dag ben ik ontvoerd door gemaskerde medestudenten, die me hebben uitgekleed en helemaal hebben ingewreven met schoensmeer. Omdat ze wisten dat ze niet aan mijn kapsel mochten raken, hadden ze het gemunt op, euh, een andere behaarde zone, om het discreet uit te drukken. Gelukkig zijn ze daar niet in geslaagd, dankzij de schoensmeer. Ik ben die avond dus heelhuids thuisgeraakt, met mijn lichaamsbeharing volkomen intact.

Interview: (LD) - Vertaling en bewerking: Herbert De Paepe