RECENSIE Everyman: Songs About Ninjas
Veel bekend volk eigenlijk. Jan Dhaene, ook drummer bij The Bony King of Nowhere. Stijn Tondeleir, bassist bij Bristol Blonde. Gastzangeres Renée Sys, die in het voorjaar al van zich liet horen met het heel mooie ‘Dum dum dum’. Esther Lybeert en Maarten Flamand, zij een mooie stem, ooit de allereerste stem van Hooverphonic en samen met Maarten ook de band The Antler King. Bart Maris, onder meer van Flat Earth Society en tientallen andere bands, een héél enthousiaste trompetman en docent aan het Conservatorium van Gent. Eva Hautekiet en Filip Huyghebaert, die ook musiceren in The Catatonics. Aan goede bands geen gebrek in het Gentse. Maar de magneet die deze muzikanten in Everyman verenigt, is Vincent Neyt, een Bruggeling die nu in Gent woont en onderzoeker is aan de Antwerpse universiteit, maar vooral een fluwelen stem heeft. Een voorzichtige stem, dromerig, van somber melancholisch naar heel af en toe eens vrolijk zoals in ‘Go Home’ of ‘What a situation’. Maar doorgaans zijn het nogal mistige wolken aan de grijze kant die doorheen de plaat kleuren. Nooit depressief, maar steeds wel blue, zonder dat het als luisteraar op je gemoed gaat werken. Meer een plaat voor de intieme warmte van je woonkamer, bed, koptelefoon, lief. Een bescheiden, breekbare kaarslichtplaat zonder ergens melig te zijn. Eerlijk, dat wel. ‘Sleep’ en ‘Oh my Lord’, om erin te komen.
(LAD)