Striptekenaar Tardi weigert hoogste Franse onderscheiding
Negen jaar geleden zat ik in de lobby van een Brussels hotel naast de Franse striptekenaar Jacques Tardi. Daar mocht toen nog gerookt worden, hetgeen hij uitbundig deed.
Tardi had net het vierde en laatste deel van 'Le Cri du Peuple' afgewerkt, een indrukwekkend stripepos over de Commune van Parijs. Toen hij hoorde dat ik voor een jongerentijdschrift werk, schoten zijn ogen vol vuur. Hij kneep in mijn voorarm en sprak met trillende stem van verontwaardiging: "Mijn dochter zit momenteel in de humaniora. Weet je dat in Parijs in de geschiedenislessen zelfs niet wordt gesproken over de Communards? Schande!"
Ik heb hem maar niet verteld dat die episode uit de Franse geschiedenis bij ons evenmin op het leerplan stond. En met die dochter is het alsnog goed afgelopen, want Rachel Tardi kleurde vorig jaar het nieuwste album van haar vader in en won daar meteen een stripprijs mee.
Dat Jacques Tardi gisteren met aplomb een plak eremetaal van de Franse staat heeft geweigerd, verwarmt mijn hart. Goed gesproken, citoyen!
(HDP)