Lincoln

Politiek kan saai zijn, traag, frustrerend en keihard. Maar af en toe komt er een moment waarop vanuit de politiek geschiedenis wordt geschreven. Zo'n zeldzaam moment wordt meesterlijk gecapteerd door Steven Spielberg in zijn nieuwe film Lincoln.

Spielberg brengt geen biografie van de zestiende president van de Verenigde Staten, maar focust op een cruciaal punt in Lincolns legislatuur: de ijzingwekkend spannende en bij wijlen geniale manier waarop hij het Dertiende Amendement van de Grondwet van de Verenigde Staten doorheen het Congres heeft geloodst. Het Dertiende Amendement schafte in 1865 definitief de slavernij af in de Verenigde Staten, tegen de bloedige achtergrond van de laatste stuiptrekkingen in de Amerikaanse Burgeroorlog. Daniel Day-Lewis speelt de iconische president, en hij doet dat op een manier die bijna griezelig is: Day-Lewis is voor deze film gewoonweg Lincoln geworden. Voor het overige was Lincoln sowieso een feest voor topacteurs van middelbare leeftijd, want er moesten tientallen dankbare bijrollen worden ingevuld. Spielberg zelf houdt zich, voor zijn doen, verbazend bescheiden op de vlakte. Weinig of geen grote gevoelens, verrassende spaarzaamheid qua hartverscheurende oorlogsscènes en slaven met trillende onderlip, maar wel ijzersterke, intelligente dialogen van de hand van toneelschrijver Tony Kushner, die voor Spielberg ook al het scenario van Munich neerpende.

(HDP)