Muse: Absolution

Muse is met ons kloten aan het spelen. Muse heeft een song gemaakt die we goed vinden. Correctie, ‘Time is running out’ geeft ons rillingen van muziekgenot. Worden we oud, heeft Muse onze snaar gevonden of moeten we ze eindelijk eens een kans geven?


Als notoire Muse-hater is het vreemd om toe te geven, maar Absolution is het keerpunt van deze band. Muse was een keelklankje met veel last van imago, een volledig foute make-up en een getormenteerde ziel die zwaar op de zenuwen werkte eens in muzeik vertaald. Zo goed als iedereen deelde na het bloedarmoeiige Hullabaloo trouwens die mening, de valse goden van hun sokkel.

 

Wat een verschil! Goed, de getormenteerde ziel dwaalt nog steeds in elke songtekst rond, maar toch lijkt Matthew Bellamy een verse bak zuurstof gevonden te hebben. Het is allemaal directer, juister en met een stem die body heeft gekregen. Absolution gaat volledig over het grote hart en zijn avonturen in relatieland, natuurlijk, maar dan op een tik gezondere en meer te bevatten manier dan de vroegere, vage en fletse angst .Vooral instrumentaal is Muse van een bleekwit rupsje een luchtversluizende vlinder met blinkende randjes geworden. De gitaren staan véél struiser en ruiger, de piano kan wél en de drums kloppen tot in je hoofd, ‘Stockholm syndrome’ of ‘Hysteria’ als treffend voorbeeld. Nu nog hier en daar de ietwat mindere momentjes zoals de prut in ‘Blackout’ wegzegenen, en de weg naar de hemel ligt open.

 

(LAD)