Spring Breakers

Harmony Korine was 19 jaar jong toen zijn filmscenario over losgeslagen tieners in New York werd opgepikt door Larry Clark, die er de controversiële cultfilm Kids van maakte. Plots lag de filmwereld open voor Korine, maar hij toonde zijn gat aan de mainstream en ging koppig zijn eigen weg.

Dat heeft in de loop der jaren gezorgd voor nauwelijks bekijkbare kortfilms en doodgeboren langspelers als Trash Humpers. Maar wij hebben altijd Gummo onthouden, het meesterwerk uit 1997 waarmee Harmony bewees dat onder zijn ziekelijke obsessies een briljant filmmaker schuilt. In Spring Breakers, een hypnotiserende dissectie van de hedonistische Amerikaanse partycultuur, schieten bijna al z'n salvo's raak. Deze film heeft ontegensprekelijk ranzige kantjes, maar hij is zo oogstrelend mooi in beeld gebracht, dat alles meteen vergeven en vergeten is. Korines keuze om voormalige Disney-trutjes (Selena Gomez uit Hannah Montana en Vanessa Hudgens uit High School Musical) filmisch te ontmaagden mag exploiterend lijken, maar is tegelijk zo effectief, dat je zegt: godverdomme, hier heeft die smeerlap echt over nagedacht. Spring Breakers is l'art pour l'art, met z'n eindeloze herhalingen en slow motions van wulpse bikinimeisjes. Maar tegelijk word je bedwelmd door een schaamteloze dosis gedurfde esthetiek. Wij slagen er niet in deze op woeste dubstepbeats van Skrillex en kamerbrede soundscapes van Cliff Martinez drijvende extravaganza uit ons hoofd te krijgen. Tot slot nog dit: je zal 'm eerst niet herkennen, maar de enige grote naam in deze waanzinnige prent is James Franco. Zijn uitzinnige ode aan Al Pacino's Tony Montana uit Scarface is memorabel.

(HDP)