Steak Number Eight: The Hutch

Zijn we verwend als het op straffe donkerte aankomt in België? Dankzij het compromisloze Amenra of Oathbreaker? Misschien. We kunnen ons bij de derde van Steak Number Eight doorheen de plaat jammer genoeg niet ontdoen van de indruk dat het braver is geworden, minder woest, meer doorsnee, een meer duidelijk en vaak te lang middenstuk of refrein, gewild hippere riffs, tinten van grijze ijlte die vaak meliger is dan dreigend, minder pakkend, minder intens? Of is het gewoon anders, evolueren Brent en band naar toegankelijk? Dat kan ook zijn verdiensten hebben. Maar als we eerlijk zijn, moeten we toegeven dat we maar bij vlagen met de tanden op elkaar zitten en de koptelefoon harder op onze oren drukken. ‘Pilgrimage of a Black Heart’ lukt even. The Hutch zou gaan over het gevoel dat je vast zit. Hopelijk komt het nog opnieuw los.

(LAD)