Pacific Rim
Er zijn deze zomer meer dan genoeg gelegenheden om de wereld te zien vergaan op het witte doek, maar geen enkele is zo extreem over the top als Guillermo del Toro’s Pacific Rim.
De plot is belachelijk simpel: door een scheur in het ruimte-tijdcontinuüm die zich op de bodem van de Stille Oceaan bevindt, komen buitenaardse monsters (kaiju) zo groot als flatgebouwen ’s werelds kuststeden verwoesten. De mensheid bekampt de monsters middels gigantische vechtrobots (jaegers). That’s it. Knokken maar. Al in de eerste halve minuut van de film wordt San Francisco met de grond gelijk gemaakt, en del Toro slaagt erin dat helse tempo twee uur lang vol te houden. Tijd om naar adem te happen is er niet: dit is geen film, maar een honderdtwintig minuten lang voortrazende pretparkattractie die je doof en duizelig achterlaat. Hebben we ooit al een cinemaspektakel van deze grootte-orde gezien? Nee. Maar zaten we erop te wachten? Eerlijk gezegd al evenmin. We begrijpen dat beroepsgeek en eeuwige puber del Toro de kans om zijn eigen reusachtige kaiju-film te maken – het genre ontstond in Japan met Godzilla en bedient al een halve eeuw lang een trouw cultpubliek – met beide handen heeft gegrepen, maar hij gaat zo bandeloos te keer dat het echt te veel wordt. Het ziet er allemaal superspectaculair uit, maar de personages zijn verwaarloosbaar en de plot – voor zover die er al is – is ridicuul. Desalniettemin, als het straks regent, is Pacific Rim wel het perfecte alternatief voor een dagje rollercoasteren in Walibi.
(HDP)