Coraly Valley 1: Op de vlucht

André Taymans is een stripauteur met twee gezichten. Je kent 'm wellicht als de neo-klare-lijn-tekenaar die met 'Caroline Baldwin' de eerste seropositieve stripheldin lanceerde.


De stilistische flair waarmee hij die reeks vormgeeft, combineert hij succesvol met meeslepende verhalen die commercieel genoeg zijn om een uitgever gelukkig te houden. Taymans bedenkt nog meer goed in de markt liggende thrillers, voor andere tekenaars. Zo is er de detectivereeks 'Mac Namara' met Bruno Wesel, maar die startte zo slecht dat we ze maar beter meteen kunnen vergeten. Zijn nieuwste nevenproject 'Coraly Valley' is alvast veelbelovender. Hij laat het uitwerken door de nogal klinisch tekenende Eric Lenaerts, maar dat vinden we best, want zo kan Taymans zelf zich concentreren op meer artistieke projecten als de zwartwitroman Duivels Complot, waarover later meer.

'Coraly Valley' dus, reeksnaam en meteen ook het hoofdpersonage, een exotische pianiste op een Caraïbisch eiland die met een smeerlap van een vent zit opgezadeld en het (on)geluk heeft een steenrijke zakenman te betoveren met haar pianoklanken. Zodanig zelfs dat die beslist haar in z'n testament te zetten, zeer tot tegenzin van z'n malicieuze schoonzoon.

Niet slecht bedacht allemaal, en best wel boeiend. Taymans lijkt wel een meester in het creëren van stripheldinnen met een verleden, sterke en tegelijk fragiele dames met een litteken op hun ziel. De actie - noem het Jessica Blandy meets Miami Vice - is gedrenkt in de melancholisch-tropische sfeer van een exotisch eiland, wat er een aardige touch aan geeft. Een hoogtepunt in de geschiedenis van de negende kunst zal 'Coraly Valley' wellicht nooit worden, maar toch vinden we Op de vlucht een stuk genietbaarder dan het gros van de reeksen die pakweg Jean Dufaux in dit genre heeft opgezet.

(HDP)