Uit het GUIDO-archief: de studententijd van Katja Retsin
Katja Retsin wilde graag literair vertaalster worden, en ging Engels en Spaans studeren aan de Vlekho in Brussel. "Ik had geen zin in de klassieke richtingen als Romaanse of Germaanse," vertelt ze. "Vertaler leek me veel moderner."
GUIDO: Zat je op kot in Brussel?
Katja: Neen. Ik was een braaf studentje die elke dag naar huis ging. Ik woonde in Gent en ging met de trein naar Brussel. Ik heb eigenlijk nooit gevraagd om op kot te zitten, omdat ik thuis heel vrij ben opgevoed. Ik mocht uitgaan zoveel ik wou, zolang ik me verantwoordelijk gedroeg en geen domme dingen deed.
GUIDO: Lukte dat zo'n beetje?
Katja: (twijfelt) Ik ging wel naar de les en zo, maar het kwam er altijd op neer dat ik heel erg stresserend moest blokken op het einde van het jaar. Mijn examenperiodes waren heel zwaar: ik moest dag en nacht leren om alles rond te krijgen, want ik had nog niets gezien. Gelukkig heb ik al van in de humaniora een geheugen dat makkelijk iets opslaat, even vasthoudt en reproduceert.
GUIDO: Misbruik van het korte-termijngeheugen! Iets waar alle studiegidsen tegen waarschuwen!
Katja: (lacht) I know, ik ben absoluut geen goed voorbeeld voor de studerende medemens. Nee, ik leerde nooit tijdens het jaar en liet alles samenkomen tegen de examenperiode. Maar ik raakte erdoor, dus waarom niet?… Het tweede jaar heb ik wel gebist, maar dat was te wijten aan te veel feestjes. Te veel naar de Spaanse fuiven geweest in plaats van naar de Spaanse les… (lacht)
GUIDO: Hoe zat het met het studentenleven aan de Vlekho?
Katja: In het laatste jaar was het de gewoonte dat elke taal een aparte fuif organiseerde: een fuif Engels, een fuif Spaans… Die Spaanse avond had telkens plaats eind mei, net voor de examens. Dat was de avond waar iedereen nog een laatste keer volledig uit de bol ging. Er was paella en sangria, maar op een bepaald moment was die op, en toen zijn we beginnen te mixen. Cocktails, tot ook die op waren. Dan zijn we overgestapt op jenever. Op een bepaald moment wist ik helemaal niet meer waar ik was en heb ik zo vriendelijk mogelijk aan iemand gevraagd om me naar de uitgang te begeleiden. (lacht) Van de rest weet ik eigenlijk nog weinig, behalve dat ik heel ziek ben geweest. Een vriendin van mij was ook ontzettend zat, en onze respectieve vriendjes hebben ons toen naar huis gevoerd. Elke twee minuten moesten die stoppen om de deur open te maken zodat wij konden kotsen. Enfin, een verschrikkelijke avond! Superleuk, tot die jenevers… Als ik die mensen terugzie, praten we nog wel eens over onze 'geslaagde' Spaanse avond. (lacht)
GUIDO: ¡Olé!
Tekst: Herbert De Paepe
Foto: Joeri Peeters