Ugly Duckling: Taste The Secret

Net als De La Soul in hun beste dagen, maar dan in het blank, of de verse Beastie Boys. Die leuke sfeer voelen wij na de eerste minuut al. Grappige tussensketches, vrolijke deunen en een gezonde portie zelfrelativering. Toen we deze drie de eerste keer aan het werk zagen op het podium van Vooruit Kaffee, dachten we dat het een grote, geslaagde grap was.

Einstein (met flashy gouden halsketting), Dizzy (rond en gezond) en Andy Cooper (de slungel van dienst) vonden dat vast ook een hele tijd, tot ze merkten dat het publiek zich eigenlijk wel amuseerde toen Ugly Duckling her en der voorprogrammaatjes mocht gaan spelen. Ondertussen staan ze met hun derde plaat voor je deur. Met een buurtoorlogje van de vleesshake verorberende meatheads tegen de sullige hippie-vegetariërs als leidraad waggelt Ugly Duckling's hiphop langs. Zelfrelativering zeiden we al, met ‘Opening act’ zit je daar meteen al goed. "Wij zijn niet goed, de hoofdact is wat jullie willen, wij staan hier maar wat tijdvullend brugje naar het echte werk te wezen". Duckling maakt heerlijke oldschoolbeats; hiphop die steeds erg lachen blijft en nooit sterallures in zijn teksten laat sluipen, een drietal om van te houden. Net zoals dat altijd al het geval was met A tribe called quest, De La Soul en de vroege Beastie Boys heeft Duckling hiphop van een vergaan tijdperk perfect in het nu ingepast.

Een aangenaam inwandelen van ons nieuwe muziekjaar, verrassend, fris en zonder pretentie. Grappige hiphop, een album uit één stuk en een verhaal dat ons deed denken aan De La Soul is dead. Goeie startplak.

(LAD)