Nieuw in de cinema: 'Dust'

We zijn opgetogen, want we hebben de eerste goede Vlaamse film van het jaar mogen afvinken. Wat zeggen we? Dust van Anke Blondé is zelfs héél goed.

In 2001 ging een schokgolf door het land, toen het West-Vlaamse spraaktechnologiebedrijf Lernout & Hauspie frauduleus failliet ging. Tienduizenden kleine beleggers zagen hun spaargeld verdampen en de zaakvoerders werden veroordeeld voor valsheid in geschrifte. Voer voor een film? Jazeker, dacht scenarist Angelo Tijssens (Girl, Close, Julian), maar dan wel onder een specifieke loep, met een exclusieve focus op de twee bedrijfsleiders aan de vooravond van hun val.

Want een val was het. Als gevallen engelen, als Icarussen met geschroeide vleugels, tuimelt het ooit zo bejubelde duo - die in de film Geert en Luc heten - uit het pantheon en belandt nosedive-gewijs in de Vlaamse klei. Twijfel, angst, schuldgevoel, aarzeling en ongeloof beuken in hun binnenste. Wat staat hen nog te doen in de laatste dag en nacht voor de bom barst?

Geert en Luc worden respectievelijk vertolkt door Arieh Worthalter (werd geboren in Parijs, groeide op in Antwerpen, studeerde in Brussel en blijkt nu ook een stevig mondje West-Vlaams te spreken) en de Oostendse acteur Jan Hammenecker in de rol van zijn leven. Ze zijn allebei ronduit fantastisch. De indringende manier waarop ze het dreigende juk vertolken dat op hun schouders weegt aan de vooravond van hun persoonlijke apocalyps, is onvergetelijk.

Dust doet soms denken aan rampenfilms waarin mensen zich schrap zetten voor het einde van de wereld, een kroniek van de loodzware stilte voor de storm. Dat werkt heel goed. Angelo Tijssens zou Angelo niet zijn als hij er ook geen queer-dimensie aan had toegevoegd, een kolfje naar de hand van de jonge topacteur Thibaud Dooms (Skunk). Regisseur Anke Blondé (The Best of Dorien B, Juliet) maakte van het uitstekende script en de sterke casting dankbaar gebruik om het beste werk uit haar carrière te draaien. Dust is een must.

Tekst: Herbert De Paepe