Nieuw in de cinema: 'Rietland'

Een polderthriller uit Nederland, niet eens geregisseerd door Dick Maas, met de geraffineerde titel Rietland? Meer heb je niet nodig om ons te intrigeren. Wij doken tussen de wuivende rietstengels in een tochtige uithoek van Overijssel en kwamen twee uur later allerminst teleurgesteld weer tevoorschijn.

Rietland is het langspeeldebuut van regisseur Sven Bresser, die zijn eerste film meteen mocht gaan voorstellen in Cannes en Gent. Hij castte een authentieke oude rietsnijder zonder acteerervaring in de hoofdrol, die midden in het riet een verkracht en vermoord meisje aantreft. In de stuurse, zwijgzame gemeenschap verdenkt stilaan iedereen elkaar, tot een verrassende ontknoping riet in het eten gooit (sorry, we konden het niet laten).

Rietland is een stugge en trage film, die je toch op het puntje van je stoel houdt. Het dreunende boerendialect, de verweerde handen van de protagonist en de onheilspellende dreiging zijn als naderend noodweer: je weet niet precies wat je kunt verwachten, maar kletteren zal het. Bresser - zelf afkomstig uit de streek - gebruikt de indrukwekkende landschappen van natuurgebied De Weerribben als een heus personage. Als het windstil is, vormt het riet letterlijk en figuurlijk een barrière tussen de personages. Steekt een bries op, dan onthullen de stengels fluisterend hun geheimen en worden ze een ruisende, angstaanjagende zwerm. Qua sfeer moesten we soms terugdenken aan Bruno Dumonts P'tit Quinquin. Dat was óók een als thriller verpakte ode aan een vergeten streek.

Tekst: Herbert De Paepe