Nieuw in de cinema: 'Disclosure Day'

Steven Spielberg zou zo graag geloven in ufo's en buitenaardse wezens. Die obsessie heeft een paar van zijn allerbeste films opgeleverd (E.T. en Close Encounters of the Third Kind). De verwachtingen waren dan ook hooggespannen toen bekend werd dat de meester, in het jaar dat hij tachtig wordt, terugkeert naar zijn favoriete thema.

De vraag luidt niet: is Spielberg in staat een opwindende film te maken over ufo's? Natúúrlijk kan hij dat. De hamvraag is: heeft Spielberg iets nieuws te vertellen over dit onderwerp? Na tweeënhalf uur Disclosure Day moeten we daar helaas op antwoorden: blijkbaar niet.

De titel verklapt al waarover het gaat: in Disclosure Day staat een klokkenluider op het punt een gigantische hoeveelheid bewijzen online te gooien dat ufo's wel degelijk buitenaardse ruimtetuigen zijn, dat ze bestuurd worden door aliens en dat de Amerikaanse (who else?) overheid alle dossiers daarrond al decennialang in de doofpot stopt. De klokkenluider (Josh O'Connor) blijkt iets gemeen te hebben met een weervrouw in Kansas (een werkelijk uitmuntende Emily Blunt): ze spreken en begrijpen allebei vloeiend, euh... aliens.

De film voelt bij momenten als een best of van Spielbergs oeuvre. De auto-achtervolgingen in de Midwest lijken zo weggeplukt uit The Sugarland Express, de actiescène met twee treinen heeft enkel nog een handvol nijdige nazi's nodig om vintage Indiana Jones te zijn, hij doet iets wonderlijks met de camera en een spiegelend mes, en de Spielbergiaanse verheerlijking van het gesuikerde kinderbestaan in suburbia zit er ook weer in. Hedendaagser, en meer edgy, zijn de paranoia en de spannende data-oorlog met de waarheid als inzet, maar juist daar blijkt het script uiteindelijk teleurstellend dunnetjes, met een ronduit melige sisser als einde.

Nee, Disclosure Day is niet wat we ervan hadden verwacht. Of liever: wat we ervan hadden gehoopt.

Tekst: Herbert De Paepe