Star Wars Episode III: Revenge of the Sith

Precies 30 jaar geleden begon George Lucas aan een waanzinnig project. Met de schaarse technische middelen die in die tijd voorhanden waren, gooide hij zich in een sciencefictionepos dat de wereld zou veranderen. Vandaag zijn we zes films later. Revenge of the Sith is de overrompelende finale van drie decennia Star Wars.


Verhaaltechnisch gezien past Revenge of the Sith tussen Attack of the Clones uit 2002 en A New Hope, de allereerste Star Wars-film uit 1977. Wie een beetje vertrouwd is met de saga weet dus dat je in Revenge of the Sith bepaald geen happy end moet verwachten. The Dark Side of the Force rukt op, de Jedi worden bijna volledig uitgeroeid en hun Uitverkorene Anakin Skywalker kiest de kant van het Kwade, om uiteindelijk Darth Vader te worden, nog steeds met lengten voorsprong de coolste badass uit de filmgeschiedenis.

Rise, Lord Vader

Kortom, de fans kennen de plot van deze laatste Star Wars-film eigenlijk al jaren uit het hoofd. En toch is Revenge of the Sith een adembenemend kijkstuk geworden dat weinigen zal teleurstellen. Hij komt nog een beetje log en overladen op gang, het bedje waarin ook Episode I en II ziek waren. Maar daarna zet Lucas z'n klauwen in z'n eigen mythologie en volgt de ene kippenvelscène de andere op. In epische parallelmontages krijg je alle sleutelmomenten te zien die de bouwstenen vormen van de originele trilogie: het gevecht tussen Yoda en Palpatine, de geboorte van Luke en Leia, het ultieme duel tussen Obi-Wan en Anakin op de vulkaanplaneet Mustafar (met digitaal bewerkte beelden van de uitbarstende Etna; het lijkt wel of elke goeie trilogie eindigt op een vulkaan) en de opstanding van Darth Vader. Heel duister en dreigend stijgt Lucas in dat laatste halfuur boven zichzelf uit en evolueert de film van een veredeld videogame naar de inktzwarte fabel van welhaast bijbelse proporties waar we allemaal op zaten te wachten. En zo eindigt de Star Wars-saga na 30 jaar toch nog in cinematografische grandeur.

(JC)