Janez Detd.: Killing me

De nieuwe van Janez Detd. klinkt scherper, grimmiger, met ingehouden tranen. Zelfs na de rauwere punk van Anti-Anthems zal de melancholie en de strakke lijn doorheen Killing me voor devote fans toch even slikken zijn. Het is een conceptplaat. Geen cover-zijsprongetjes, geen vrolijk gedol, geen gevallen steken.
 Nog steeds heel catchy refreinen, maar met een Bones die duidelijk zijn emotioneel pak slaag heeft gekregen de laatste tijd. Gebroken hart, het niet meer zien zitten, ontgoocheling, pijn. Het is er allemaal, het zat diep en in zowat elk nummer draait het mes nog eens nijdig in open wonden. Die nieuw ingeslagen weg past Janez echt als gegoten. Een moedige samentrek van commercieel luisterbaar met het hart op de juiste plek voor de hardcore, of een knipoog naar Robert Smith. De stempel van gitarist Lennart, die uit het hardcoremilieu komt, is duidelijk gezet zonder het hart van de groep te raken. De plaat gaat lekker vooruit zoals we van Janez gewend zijn, er wordt uit het diepste van de keel gescreamd, ook door Bones, en muzikaal blaast het allemaal nog een volumeslag hoger dan voordien. Herkenbare hartenpijn, aanstekelijk wild op een sound uit één sterk stuk en meer Janez dan ooit. Zonder twijfel hun sterkste plaat.

 (LAD)