Crash

Paul Haggis is de scenarist van Clint Eastwoods meesterwerk Million Dollar Baby, en met Crash maakt hij zijn debuut als regisseur. En weer tast hij de grenzen van de ethiek af door mensen in situaties te brengen die hun eigen morele waardenstelsel op z'n kop zetten.
 In Crash gebeurt dat door allerhande raciale stereotypen in de grootstad Los Angeles naar voor te brengen, vervolgens te ontkrachten en daarna opnieuw genadeloos in je gezicht te slingeren, zodat je als toeschouwer onverbiddelijk wordt geconfronteerd met je eigen ingebakken vooroordelen ten opzichte van je gekleurde buurman, en vice versa. Haggis roept die vragen op aan de hand van een zestal door elkaar lopende verhaallijnen, wat er een ensemblefilm van maakt die doet denken aan Grand Canyon, Short Cuts, Magnolia of 21 Grams. Het concept is dus allang niet origineel meer, en vormelijk doet Haggis er niets nieuws mee, maar z'n script zit wel duivels goed in elkaar. Haggis manipuleert de emoties van de kijker, die het behoorlijk moeilijk wordt gemaakt om partij te kiezen voor of tegen de ambigue personages, die elk racistisch cliché tegelijk vermijden én opzoeken.

Haggis heeft een niet onaardige verzameling topacteurs samengebracht in Crash. Don Cheadle springt eruit; hij is een van de meest onderschatte zwarte acteurs van het moment. Ook Matt Dillon is sterk als de latent racistische politieman, en het deed deugd om Sandra Bullock nog eens aan het werk te zien in een serieuze rol.

(JC)