Yoko Tsuno 24: De zevende code
'Yoko Tsuno' is zo'n strip waarmee wij tegen wil en dank een haat-liefdeverhouding hebben. Eigenlijk haten we dat betweterige en humorloze Japanse takkewijf dat anno 2005 nog steeds de feministische Dolle Mina loopt uit te hangen. En we kunnen zo vijf 'Yoko Tsuno'-albums opnoemen waarvan we zowat over onze nek gaan
omdat ze zo melig en sentimenteel zijn. Ook zijn we die harkerige poppetjesposes al jaren beu: Leloup slaagt er maar niet in leven in z'n personages te blazen. Maar dit gezegd zijnde zullen we nooit vergeten hoe we als klein jongetje ademloos en met rooie oortjes zaten te lezen in verhalen als
De 3 zonnen van Vinea, De titanen en
Het licht van Ixo: tot in de puntjes uitgewerkte, fascinerende sciencefiction. Want Roger Leloup, die ooit nog voor Hergé werkte om de technische kant van het Kuifje-tekenwerk voor z'n rekening te nemen - is inderdaad een perfectionist én hij kan een verhaal bedenken. De personages banjeren er dan wel als bladvulling doorheen, maar de man is inmiddels een te ouwe vos om z'n streken nog te verleren. Niet te veel letten op de bordkartonnen protagonisten dus, die deze keer trouwens met een wel héél geforceerde kunstgreep bij de intrige betrokken raken, maar laat je in
De zevende code meeslepen door het spannende verhaal over ouwe Russische kernkoppen die diep in de Amazone op een antigravitatieveld lancerensklaar staan richting Florida. Zal het de onuitstaanbare Yoko lukken om bijtijds de 'zevende code' te bemachtige om een nucleaire ramp te vermijden? Het antwoord ken je wellicht al, maar onderweg valt best wel wat leuke, ouderwetse strippret te beleven.
(HDP)