Elysian: Blend

Green L.F.ant is een relatief nieuwe platenstal die met de regelmaat van een goedgeolied machinegeweer totaal nieuwe Blegische namen op het podium en in je oor slingert. Met wisselend succes. Triggerfinger als betere uitschieter. Elysian is de recentste toevoeging aan hun uitstalraam. En hoewel dit eigenlijk deze jongens tweede plaat is, bekijk je ze beter met een nieuwe blik. Dat vonden ze zelf ook al.

Oorspronkelijk zouden ze Canvas gaan heten, tot het gelijknamige betere televisienet met krek dezelfde naam op de proppen kwam. Elysian (fields?), de Elyzeese Velden zoals dat in een straatnaam heet, ofte uit het Grieks, het paradijs werd het daarna. Met hun debuut From here till now bereikten ze vooral de ‘kenners’, niet veel volk dus. Met een beetje goede wil trekt Blend de andere publiekslades verder open.

Want Je kan Elysian moeilijk betichten van complexe muziek te maken. Een paar kilootjes emotie in een toegankelijk rockpak en de stem van Didier Colsoul die zeker een eigen stempel op de band drukt. Dit is geen hoogst originele muziek, wel eerlijke, tikkel gevoelige rock met een frontman die niet de mist in gaat en zijn teksten intrigerend genoeg houdt. Gitaarrock is sowieso de brede vlag waaronder iedereen bij L.F.ant vaart, ze lijken er onuitputtelijke bronnen van te hebben aangeboord. De nieuwe blik zit hem in de gitaar die Didier nu ook regelmatiger ter hand neemt, de keyboardstukken van David Poltrock (ook al Hooverphonic) en vooral in de productie van Geoffrey Burton. Wie? Burton is de legendarische gitarist van Arno, mijnheer/mevrouw. Merk zijn snaarinvloed zeker op in de gitaar en bas van ‘Time’, vuil en een heel sterk geluid. Wij hoorden graag die ‘Time’, ergens waait Therapy, ergens waaien The Afghan Whigs, alles met dikke vaart en zo’n hakerig, raak refrein, pauze in het midden, voldoende voor een hit. Ook ‘Confidential information’ kan het, hoge emo-factor, het gaat over verlies en hartepijn natuurlijk, in een zweverig muzikatie en Didier die dat ook écht overbrengt, de spanning is juist voelbaar.

Of het Belgische publiek Elysian zal smaken, zal de podiumvoorstelling van dit album moeten uitwijzen, de airplay. Als we eerlijk zijn, twijfelen we eraan of er echt grote podia voor deze heren zijn weggelegd. Dat is dan niet omdat het slecht is, maar eerder omdat het er als muziek gewoon niet echt uitspringt en riskeert makkelijk onopgemerkt te passeren. Maar van ons mogen ze gerust veel en mooi spelen. Het is moeilijk over Elysian een uitgesproken mening te hebben, dat kan voor hen evengoed meevallen als dik tegenvallen.

(LAD)