Spookmaterie 1: alfa

't Is een beproefd recept: een personage wordt wakker op een onherbergzame plaats. Hij herinnert zich niet of nauwelijks hoe hij daar terecht is gekomen, en de vreemde gebeurtenissen beginnen zich al snel op te volgen.
  Samen met de lezer of kijker worden langzaam, stap voor stap, puzzelstukjes vrijgegeven waaruit moet blijken wat er aan de hand is. De tv-reeks Lost is gebaseerd op deze verteltechniek. Voorbeelden uit de stripwereld zijn er ook legio, denk maar aan 'XIII', of   'De Heer Vastenavond Van As', of recenter nog het bijzonder veelbelovende 'Alleen'. Ook 'Spookmaterie', een nieuwe trilogie van Stéphane Douay en Hugues Fléchard, begint met een verloren eenzaat op een barre plek. Hij is naakt, grauw, kaal en lijkt sprekend op Gollum uit The Lord of the Rings. Hij bevindt zich in een donker universum waar hard staal, rottende moerasplanten en bizarre wezens in een gespannen symbiose lijken te leven. Is het een ruimteschip? Een planeet? Of de spookmaterie die tussen de bekende tien percent deeltjes zweeft in het heelal? Euh... als we het zelf wisten, zouden we het je verklappen, maar eerlijk gezegd hebben we geen snars begrepen van dit eerste deel alfa . Het ziet er allemaal best intrigerend uit, en grafisch maakt Douay zeker indruk, maarre... waar gaat dit eigenlijk over? Hopelijk wordt het duidelijk in deel twee ( bèta ) en deel drie (dat bizar genoeg delta zal heten, en niet gamma ), maar momenteel kunnen we alleen nog maar denken: aan welke verboden substanties zit die Fléchard, en in welke industriële hoeveelheden?

(HDP)