Spider-Man 3

Hoewel Sam Raimi's derde Spider-Man-film bijzonder knappe actiescènes bevat, mist de film als geheel vaart. Zouden het de eerste scheurtjes in het glimmende pak van de webslinger kunnen zijn die aankondigen dat Raimi's hegemonie over de succesvolle Marvel-franchise aan een zijden spinnenwebdraadje hangt
?

In Spider-Man 3 legt Peter Parker een omgekeerde emotionele weg af vergeleken met de vorige film. Hij zit goed in z'n vel, New York houdt van Spidey en hij staat op het punt Mary-Jane ten huwelijk te vragen. Maar dan doemen donderkoppen op achter de wolkenkrabbers, in de vorm van een liefdesrivale voor Mary-Jane (Gwen Stacy, prima vertolkt door Bryce Dallas Howard, die met haar blonde pruik sprekend lijkt op Annemieke/Rozemieke uit 'Jommeke'), de wraakzucht van Goblin Jr., een nieuwe superslechterik genaamd The Sandman, een concurrerende persfotograaf bij The Bugle en een kleverige, zwarte entiteit uit de ruimte. Dat laatste is interessant, want het versmelt symbiotisch met menselijke gastheren en brengt daarbij het slechtste in hen naar boven. Vandaar de zwarte, wraakzuchtige Spider-Man, de gemene Peter Parker en later zelfs het verachtelijke monster Venom, doch laten we niet al te veel verklappen.

Weinig dingen kunnen qua puur jongensachtig filmplezier tippen aan een verticale actiescène waarin Spidey zich al webslingerend uit de nesten knokt. Wie dat verwacht, zal niet bedrogen uitkomen. De digitale effecten zijn de absolute top: de 'geboorte' van The Sandman is wonderlijk knap in beeld gebracht en is zonder meer dé scène van deze film. Met de humor zit het ook snor. De coole strut van de 'zwarte' Peter Parker door de straten van Manhattan is heerlijk onnozel, en wat is J.K. Simmons alweer onweerstaanbaar grappig als de gierige hoofdredacteur J. Jonah Jameson. Hou ook je ogen open voor een sublieme slapstick cameo van niemand minder dan Bruce Campbell, Raimi's kompaan uit de Evil Dead -periode.

Wat scheelt er dan aan Spider-Man 3 , zal je vragen? Wel, er zit te veel hooi op Raimi's vork. Al de impulsen die tegelijk op Peter Parker afkomen, elk met hun eigen zwaarwichtige morele bagage, maken deze aflevering topzwaar, zodat tussen de leuke en spectaculaire scènes veel te veel moet worden verklaard en gepalaverd. Dat doet geen deugd aan het ritme van de film, alsof je in een glimmende nieuwe rollercoaster zit die af en toe blijft haperen. Misschien is het nu wel welletjes geweest - ook een rollercoaster gaat tenslotte vooral bergaf - maar hey , daar zal zoals gewoonlijk de box office wel over beslissen.

  (HDP)