De Schorpioen 3: Het kruis van Petrus
De cover is maar flets - al voor de derde keer op rij - maar da's verder het enige negatieve dat we over Het kruis van Petrus kunnen bedenken. 'De Schorpioen', de wervelende mantel- en degenreeks van Stephen Desberg en het Zwitserse kleurengenie Enrico Marini, swingt werkelijk de pan uit. De intrige - over een vrijbuiter van hoge afkomst die het opneemt tegen een kaste conservatieve samenzweerders in het Vaticaan van de 18de eeuw - doet elk avontuurlijk hart sneller slaan, het album zit boordevol zwierige actie en het tekenwerk is briljant. Marini heeft als jonge dertiger de stripsupersterstatus bereikt, en da's maar goed ook.
Net als in De Aasgieren haalt hij in 'De Schorpioen' het beste in zich naar boven: al wat hij aanraakt met zijn tekenpen en onbegrensd kleurenpalet komt tot leven. In elk prentje weet deze man zoveel actie en beweging te stoppen dat de epiek van de pagina's gutst. Heerlijke stuff is dat. Het moet ook formidabel zijn voor de tekstleverancier om z'n ideeën op zo'n grandioze manier uitgepenseeld te zien. Veelschrijver Stephen Desberg is een niet altijd even geïspireerd scenarist, maar als-ie met een écht goeie tekenaar kan samenwerken, tilt hij zichzelf blijkbaar automatisch naar een hoger niveau. Dat geeft bijvoorbeeld geweldige resultaten in 'Volle Melk' met het anarchistische grafisch wonder Johan De Moor, en ook in 'De Schorpioen' levert Desberg materiaal af om van te snoepen. Je moest al aan het galopperen zijn door de nauwe steegjes van het 18de-eeuwse Rome, degen in de lucht, met een leger vaandelwapperende krijgsmonniken achter je aan!
(HDP)