Inglourious Basterds
Inglourious Basterds, een oorlogsfilm zoals je er nog nooit eerder een hebt gezien, bewijst opnieuw dat Quentin Tarantino een eclectisch filmtalent is die radicaal buiten de lijntjes durft te kleuren. Als een briljante, maar ietwat baldadige chef-kok die niet bang is om een scheut cola in de saus te kieperen, knipt en plakt hij een unieke filmmix aan elkaar die alle genrewetten grinnikend een flinke trap in het scrotum geeft.
Zoals al het eerdere werk van Tarantino is Inglourious Basterds in de eerste plaats een wraakfilm. Deze keer speelt-ie zich af in de jaren veertig, maar dan wel de jaren veertig van het alternatieve Tarantinoverse, waar de werkelijkheid per definitie drie lagen pulp cool én een schaamteloos gepikte soundtrack van Ennio Morricone krijgt aangemeten. In Tarantinoverse laten de Joden zich niet uitroeien, maar nemen ze op flamboyante wijze wraak op de nazi's. Tarantino brengt de missie van de Basterds once upon a time in Nazi-occupied France afwisselend op gestileerde, westernachtige en bijna cartooneske wijze in beeld, wat een overvolle cocktail van vette genreknipogen en cinematografische hommages oplevert. Dat gebeurt in drie talen (vier, als je het hilarische Tennessee Italian van Brad Pitt meetelt), en het is verbazend hoe knapperig de beruchte eindeloze mono- en dialogen van Tarantino ook in het Frans en het Duits klinken. En over moffen gesproken: de integrale ensemblecast, inclusief Brad Pitt, wordt verrassend op een hoopje gespeeld door de Oostenrijkse acteur Christoph Waltz, die als SS-kolonel Hans Landa alias The Jew Hunter een iconische acteerprestatie neerzet die hem in één ruk in de top-vijf van de coolste Tarantino-personages ooit katapulteert. Kill Adolf!