Klaxons: Surfing the void

Het heelal in met Klaxons. Ze hebben met hun tweede plaat een echte space-popera gelanceerd. Het is zappen tussen pop, psychedelica, hysterisch strakke rock, van te veel geluidsgeweld naar net juist.

Klaxons bewandelt een kwetsbare koord van erover of erop, chaos of harmonie. Wij kwamen maar in het reine met alle muzikale informatie en bombast halfweg de plaat, maar dan waren we ook echt wel mee. Vanaf ‘Extra Astronomical’ is het aanvaardbaar arrogant, dol en weg in het hoofd zonder psychopathisch te worden. ‘Flashover’ trekt ons finaal over de streep, dreigend briesende drums, een aanval van de ruimtemonsters, War of the Worlds op een podium, ongetwijfeld de vaandeldragersong van het hele album, en dan telkens die korte pauze om opnieuw laaiend te overdonderen. Ook afsluiter ‘Cypherspeed’ heeft die iele sfeer, die drang die je de hele plaat voelt. Een straffe plaat, maar géén makkelijke. Een verbond van intelligentie, chaos, durf, waanzin en visie.