Smoorverliefd

Kijk eens aan, nog geen twee maanden geleden stond Jan Verheyen aan ieder die het wilde horen te vertellen dat hij met Zot van A de allereerste onvervalste Vlaamse romcom had gedraaid. Ten eerste was dat gewoon niet waar, want Zot van A was een vakkundig gemaakte, maar verder vrij letterlijke remake van de Nederlandse kaskraker Alles is Liefde. En ten tweede wordt Verheyen nu al op eigen terrein geklopt door Smoorverliefd, Hilde Van Mieghems ode aan de moderne romantiek.

Wie vreest voor een soort Flairreportage op het witte doek, kunnen we geruststellen. Hilde Van Mieghem heeft al haar temperament en talent in de weegschaal gegooid, en het resultaat is energiek, speels, wellustig, verrassend en visueel bij momenten zelfs betoverend. Ja, we staan van onszelf te kijken dat we zo enthousiast zijn over wat in essentie een film is over vier zotte vrouwen (van de 13-jarige debutante Aline Van Hulle over Marie Vinck en Wine Dierickx tot een in grote vorm verkerende Veerle Dobbelaere) die op zoek zijn naar liefde, romantiek en - wat de meerderjarige dames betreft - massa's goeie seks. En de mannen? Dat zijn louter figuranten, die vroeg of laat allemaal een dik rood kruis over hun gezicht krijgen getekend, of ze nu Koen De Bouw, Kevin Janssens of Koen De Graeve heten. Van Mieghem heeft samen met Bert Scholiers een script geschreven dat bruist van levenslust, en het is superprofessioneel uitgewerkt. De film start met een rotvaart, en op geen enkel moment gaat de handrem op. De personages dartelen van de ene visuele spitsvondigheid (een orgasme in een kerstbal bijvoorbeeld, en zo zit de film propvol vondsten) naar de andere energieke bedscène, en dat werkt allemaal wonderwel.