GUIDO: Ah, de VUB. Een notoire zwijnencampus!

Vanthilt: Pas op, in mijn tijd bestond die aparte VUB-campus nog niet, wij zaten toen op de ULB. En daar ben ik één jaar lang een zwijn geweest ja, maar toen had ik het wel gezien. Het was eigenlijk eerder de generatie die voor ons kwam die uitblonk in de zwijnerij. In Brussel moet je het zelf doen, snap je? Als je in Leuven studeert, of in Gent, dan biedt het zich wel aan, omdat er zoveel studenten zijn, want dat zijn grote studentensteden. In Brussel moet je het zelf doen, want het studentenleven is maar één klein aspect van die stad, en het verdwijnt wat in de massa. In Leuven lóóp je over de studenten. Maar goed, die anciens dus, dat waren de echte zwijnen. Mijn schoonbroer en nog wat andere kerels, die namen ons het eerste jaar quasi drie keer per week zwaar mee op café, altijd perte totale. En in het weekend was er dan nog de Leopoldsburgse studentenclub LSK, met ook nog cantussen en zo. Ik heb dus wel degelijk nog met zo'n pet rondgelopen, maar na een jaar was het me toch wat te gortig geworden. Drie keer per week ladderzat. En ik heb ook één keer deelgenomen aan de legendarische Saint-Vé, door het centrum van Brussel trekken en bloem en bier gooien naar de voorbijgangers. Maar goed, toen werd het 1977 en was de punk er opeens. Toen zijn we maar het zwijn gaan uithangen bij rockconcerten, en er ook beginnen te organiseren. Ook imagogewijs kon het niet meer, natuurlijk. Als punker kan je niet deelnemen aan de studentenfolklore. Dat heeft dus eigenlijk maar een jaar geduurd.

GUIDO: En de media lonkte. Heb je geen studentenjob proberen te versieren bij de toenmalige BRT?

Vanthilt: Inderdaad, nu je het zegt, op de Wereldomroep. Dat was heel plezant. Op zich saai werk, maar ik vond het heel plezant. Ik moest toen meehelpen met de samenstelling van drie uur programma per dag, maar dat was eigenlijk elke dag hetzelfde. Het moest ofwel Nederlandstalig zijn, of instrumentaal. Die programma's werden uitgezonden naar Afrika en Rusland en noem maar op, en de Vlamingen daar moesten die zender meteen herkennen. Als je daar in de Congo Johan Verminnen of Raymond van het Groenewoud hoorde, wist je meteen dat je de Wereldomroep te pakken had. Maar goed, dat programma duurde uren aan een stuk, en Verminnen had vier elpees, van het Groenewoud twee, dus dat waren echt dagen aan een stuk dezelfde liedjes. Maar ik heb dat wel graag gedaan. Ik heb daar ook heel veel jazz leren kennen, door die instrumentale nummers.

(HDP)