|
|
|
|
Gepost: 12/03/2007
Categorie: Interview
Tags:
Celebs
Schrijver Bart Moeyaert zit halfweg zijn twee jaar durende opdracht als Antwerps stadsdichter. We plukten Bart even uit het turbulente stadsgewoel en voelden hem aan de tand over die andere hobby van 'm: lesgeven
aan de Hogeschool Antwerpen . "Die 'hobby' wordt wel steeds groter," lacht Moeyaert. Hij doceert Creatief Schrijven en Woordkunst in de Herman Teirlinck-opleiding aan het conservatorium van Antwerpen. "Toen ze me vijf jaar geleden vroegen, dacht ik eerst: dat doe ik niet. Lesgeven over schrijven, ik vond dat die twee niet te rijmen vielen. Ik vond dat je het zelf moet doen, dat je het zelf moet leren. Proberen, en fouten maken, en nog eens opnieuw proberen, enzovoort. Maar toen dacht ik: ik kan wel op een lezing vertellen hoe ik het schrijven heb geleerd, dus eigenlijk kan ik dat ook wel doen bij een opleiding. Toen ben ik heel voorzichtig begonnen als docent, 60 of 70 uur per academiejaar." GUIDO: Beviel het? Moeyaert: Jazeker. Al lesgevend maakte ik kennis met de andere poten van die opleiding. De studenten moesten op een podium kunnen staan, een concert presenteren, een radioprogramma in elkaar steken en een reportage maken, maar ze moesten niet per se kunnen schrijven. Enfin, het werd van hen verwacht dat ze dat konden, maar een echt onderdeel van de opleiding was dat niet. Na twee jaar had ik door dat bepaalde studenten ongelooflijk goed waren in schrijven, maar minder goed presteerden op het podium. Toen ben ik beginnen te verdedigen dat ook die studenten voor woord hebben gekozen, en of dat nu tot uitdrukking komt op het podium of op papier, dat is gelijkwaardig. Vanaf dit academiejaar is mijn vak uitgebreid met de helft zoveel uren, met als gevolg dat ikzelf er ook meer mee bezig ben dan vroeger. Ik sta er ook op om alle jaren te zien, zo zie je mensen evolueren, en kun je ze bijsturen. Mijn theorie is bullshit GUIDO: Is lesgeven ook een manier om te ontsnappen uit het teruggetrokken schrijversbestaan? Moeyaert: Dat is m'n doel niet. Ik heb altijd al graag samengewerkt met andere disciplines, en dit lesgeven is ook iets wat ik prikkelend vind. Ik begin er meer en meer van te houden, want die mensen van twintig durven de theorieën die ik opbouw te ondergraven. Wat ik absoluut gezond vind, want zo moet ik ook mezelf telkens opnieuw bevragen. Vind ik echt wel wat ik vind? Ik zal je een voorbeeld geven. Ik had een theorie opgebouwd dat je schrijvers hebt en auteurs. Een zeer zinvolle theorie, vond ik zelf. Schrijvers, die doen maar wat, die zetten maar wat op papier, terwijl auteurs doorvoeld en doorwrocht schrijven, daar komt kunstenaarschap bij kijken. Goed, ik sta die theorie te verdedigen bij mijn studenten, en een meisje zegt vlakaf: "Wat een bullshit, daar heb ik niets aan. Hoe ze mij later noemen, dat interesseert mij niet. Zolang jij niet weet waarmee ik bezig ben, is onze relatie niets waard." En toen dacht ik: inderdaad. Zij is twintig, ik straks veertig, en mijn theorie is bullshit. Toen heb ik mezelf moeten bijsturen. Ik begin er zelfs niet meer over. Ik zag in dat het een in wezen oninteressante theorie was. GUIDO: Heb je het lesgeven op zich moeten leren? Moeyaert: Ik heb regentaat Nederlands-geschiedenis-Duits gestudeerd. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik moest. Ik vind het verschrikkelijk dat ik nooit Germaanse heb geprobeerd. Er werd mij op voorhand gezegd dat het mij niet zou lukken, waardoor ik het nooit heb mogen proberen. Dat is altijd blijven hangen. Ik heb wel het regentaat afgemaakt, en wat ik er ook van vind, die didactische regels heb ik wel meegekregen. Ik weet hoe je iets moet uitbouwen. De materie die ik meegeef, is mijn bagage, maar de manier waarop ik dat moet aanbrengen, dat ik heb ik geleerd in het regentaat. Daar komt bovenop dat ik heel veel op mijn gevoel doe. Hoe heb ik het zelf geleerd? Drie trucs onthouden om bij de vierde uit te komen. Ik hoop dat studenten bij mij hun schrijfangst omgeplooid zien naar schrijfplezier. Een diploma is niet alles GUIDO: Heb je zicht op je reputatie bij je studenten? Moeyaert: (lacht) Dat vind ik moeilijk in te schatten. Je moet alles via-via horen. Ik maak wel snel duidelijk wat ik belangrijk vind. Zoals attitude: je moet openstaan voor opdrachten en er met vuur aan beginnen. Veel van die studenten komen straks op een radioredactie terecht, en als ze dan beginnen te zuchten omdat ze iemand moeten opbellen, dat is niet ok. Ik maak ook van in het begin duidelijk dat ik niemand afreken op grond van het feit dat hij of zij niet kan schrijven. Wat veel erger is, is dat je niet evolueert. Studenten waarderen die duidelijkheid, zijn tot veel bereid. Er heeft me nog niemand in het gezicht geslingerd dat ik een lul ben, maar wat er in de wandelgangen wordt gezegd, dat weet ik natuurlijk ook niet. (lacht) GUIDO: Als je volop aan een roman bezig bent, staat je hoofd dan eigenlijk nog naar dat lesgeven? Moeyaert: Dat is de stevige keerzijde. Je moet dan soms echt een knop omdraaien en zeggen: nu ga ik lesgeven en de hele namiddag niet nadenken over mijn boek. Maar goed, dat is met alles zo. Als ik echt gefocust ben op een boek, zou ik liefst alles afzeggen, maar dat kan nu eenmaal niet. Als je wil lesgeven, sta je veel meer in de wereld dan als je binnen je vier muren blijft. GUIDO: Wat is lesgeven in creatief schrijven eigenlijk? Het opwekken van creativiteit bij studenten? Moeyaert: Niet alleen dat. Het eerste jaar spits ik me toe op de zintuigen. Leren zien, leren luisteren, want dat is de basis van het schrijverschap: openstaan voor dingen die andere mensen niet hebben opgevangen, opmerken van je eigen terugkerende thema's. Dingen uit de werkelijkheid pikken die literair interessant zouden kunnen zijn. Daarna pas komt die creativiteit. In de volgende jaren ga ik mijn studenten proberen te bruskeren in de hoek waar ze zich veilig voelen. Een poëtisch iemand, die zich goed voelt in kleine teksten zonder veel plot, zal ik in een aantal stappen dwingen om een groter verhaal met een ingewikkelder plot uit te werken. Het kan zijn dat je dat verschrikkelijk vindt en dat het daarbij blijft, maar het kan ook zijn dat je plots een heel andere weg inslaat. Ik herinner me een student die verhalen schreef van heel veel bladzijden, maar op elke bladzijde stonden maar drie zinnen, met veel spaties, want het moest een leeservaring zijn. Op zich vind ik dat absoluut prima, maar op den duur begon ik te merken dat het een truc werd. Een truc waar ik niet altijd in trapte. (lacht) Toen heb ik gesuggereerd eens iets anders te proberen, en plots vond die student een andere stem. GUIDO: Hoe zit het met de examens? Moeyaert: De studenten werken elk jaar naar één tekst toe. Daar worden ze op beoordeeld qua schrijftechniek en wat er op papier staat, al is het ook van belang hoe de student in de loop van het jaar heeft gepresteerd. Bij de deliberatie wordt duidelijk dat ik dikwijls meer heb gezien. Er zijn mensen met problemen, en die problemen duiken vaak op in de verhalen die ze schrijven. Op dat vlak is het echt wel een opleiding met een menselijke kant. Karakter speelt een grote rol. En zelfs al haal je het diploma niet, dan nog ben ik ervan overtuigd dat de tijd die je aan het conservatorium doorbrengt een heel stevige bagage biedt. Er zullen er zijn die een leven lang pissig blijven omdat ze na een jaar zijn weggestuurd, maar ik weet zeker dat er ook mensen zijn die zeggen: dat jaar heeft mij veranderd. En dat is toch ook veel waard. www.bartmoeyaert.com (HDP)
|
|
|
De comeback van INGE PAULUSSEN
03/12/2011
Actrice Inge Paulussen, die drie seizoenen de rechterhand van commissaris Witse speelde en toen op eigen initiatief uit de serie stapte, staat weer op de set. Ze speelt een van de vijf zussen in Clan, een tv-reeks die momenteel wordt opgenomen en in 2012 te zien zal zijn op VTM. Een mooie gelegenheid voor een hernieuwde kennismaking.
"Ik ben blij dat ik vroeg wist wat ik wou worden. Zo had ik de tijd om erachter te komen dat het ook echt kon."
In Clan beramen vier zussen de moord op de echtgenoot van de vijfde zus. "Die vijfde zus ben ik," zegt Inge. "Mijn personage weet niet dat haar zussen die euvele daad plannen. Het is drama, maar niet zwaar op de hand. Er zit de nodige lichtheid in, zoals in het leven zelf. Op een afstand bekeken zijn veel serieuze dingen eigenlijk wel grappig."
GUIDO: Heb je geprobeerd een soort zustergevoel te creëren met je tegenspeelsters Barbara Sarafian,
|
|
|
De kameleon in GEERT VAN RAMPELBERG
01/12/2011
Bijna sluipend en ongemerkt heeft Geert Van Rampelberg zich de afgelopen jaren een weg gebaand tot in het exclusieve clubje van de meest gevraagde acteurs in Vlaanderen. Vanaf eind januari kan je hem aan het werk zien in Tot Altijd, de nieuwe film van Nic Balthazar. Wie zolang niet wil wachten, hoeft in tussentijd maar een ticket te kopen voor Code 37 - De Film, waarin Geert eindelijk ongebreideld mag smossen met Veerle Baetens. Alhoewel.
"Ik glijd vrij gemakkelijk van de ene rol in de andere."
GUIDO: Heb je in Code 37 - De Film iets kunnen toevoegen aan het personage Koen Verberk, dat je ook in de televisiereeks speelt?
Geert: Wat ik in de film mocht spelen, was voor mij in elk geval een vettere kluif dan wat ik tot nu toe in de serie heb gedaan. Een grotere dramatische lijn. In de film maakt de relatie tussen Hannah en Koen een ka
|
|
|
Joke Devynck: "Tijdens het spelen van Katrien in 'Het Goddelijke Monster' voelde ik een rust over me neerdalen."
10/11/2011
Wat je ook denkt over Het Goddelijke Monster, de prestigereeks naar de even beruchte als beroemde romantrilogie van Tom Lanoye, één ding is zeker: de serie heeft beroering doen ontstaan bij de kijkers. Nu de finale nadert, blikken we terug op de reeks met Joke Devynck, die de zwijgzame hoofdrol van Katrien Deschryver op haar schouders nam. Het werd een gesprek over soorten West-Vlaams, acteren zonder woorden, rust, evenwicht en honderd dagen volle concentratie.
GUIDO: Jij bent zonder discussie hét gezicht van Het Goddelijke Monster. Heb je moeten knokken om deze hoofdrol te pakken te krijgen?
Joke: Ik heb meegedaan aan de audities, zoals iedereen. Zonder te knokken. Ik ben wat dat betreft geen knokker. Toen ben ik uiteraard het boek gaan lezen. Ik vond direct zeer veel aansluiting, hoewel ik vind dat uit het boek niet spreekt dat ik het type was dat ze voor ogen hadden om Katrien te spelen. Maar nee,
|
|
|
Start to Work met EVY GRUYAERT
25/09/2011
Omroepster, tv-presentatrice en radiodame Evy Gruyaert profileerde zich de afgelopen jaren als allround coach. Ze leerde haar volk lopen, zwemmen, fietsen, golfen, fitnessen en vegetarisch eten. Voor haar nieuwste 'Start to'-project hing ze haar sportkleren even aan de haak, want in Start to Work helpt Evy je bij je zoektocht naar je eerste job.
"Ik heb mijn job bij de VRT niet zomaar cadeau gekregen hoor!"
Start to Work is een initiatief van het interim- en hrm-bedrijf Unique, dat Evy benaderde om er haar gezicht aan te lenen. Er is dus deze keer niet meteen een link met gezond leven. "Dat klopt," zegt Evy, "hoewel je toch de link zou kunnen leggen naar een gezonde manier van in het leven staan. Als je een goeie job vindt die goed bij je past, dan z
|
|
|
De festivalzomer van SELAH SUE
06/06/2011
Selah Sue, het kleine meisje uit Leuven met het grote kapsel en de nog veel grotere stem, staat op de rand van een internationale doorbraak. Haar titelloze debuut-cd ving al na twee maanden drie keer goud, en daar zal het wellicht niet bij blijven. Voordat Selah Sue een zomer lang de festivalpodiums bestormt, vond ze nog even de tijd om met GUIDO te praten.
"Soms gedraag ik me backstage als een echte starfucker. Gênant!"
GUIDO: Wat was je eerste festivalervaring?
Selah Sue: Uit mijn prille kindertijd herinner ik me een optreden van de Dinky Toys, ergens in een feesttent. Ik moet toen een jaar of zes geweest zijn. Maar het eerste echte festival waar ik naartoe ging, was Marktrock in Leuven. Dat was het dichtst bij huis, dus dat mocht nog net. Ik heb daar
|
|
|
CLARA CLEYMANS: "Een vent mag lelijk zijn, als hij maar grappig is. Of intellectueel. Voor vrouwen geldt dat blijkbaar niet."
30/04/2011
De kans dat je het voorbije anderhalf jaar Clara Cleymans niet aan het werk hebt gezien, is flinterdun. De frêle, roodharige zus van Jelle werd als een komeet het BV-zwerk ingeschoten dankzij gesmaakte rollen in Thuis, Tegen de Sterren op en sinds kort ook Code 37. Clara is nog maar 22 lentes jong, werd door de Vlaamse Televisie Academie tot 'Rijzende Ster' gebombardeerd en probeert tussen al het mediagewoel door een diploma wijsbegeerte te halen.
Een gaatje prikken in de overvolle agenda van Clara Cleymans blijkt geen sinecure, maar op een gure, donkere vrijdagavond slagen we er dan toch in tegenover de actrice plaats te nemen in het langzaam leeglopende VTM-gebouw in Vilvoorde, waar het nieuwe seizoen van de uitstekende politieserie Code 37 werd voorgesteld.
Clara: In Code 37 speel ik Vicky Renders, de psychiater van Hannah Maes, die pas is afgestudeerd en als thera
|
|
|
Ann Van Elsen: "Ik hou van die Gentse arty-farty mentaliteit"
21/02/2011
Tijdens haar studententijd werd ze tot de mooiste van België gekroond en sindsdien plakt ze aan de muur van menig kot en kamer, maar Ann Van Elsen is nog meer dan dat: ze is een babe met brains. De ondertussen 31-jarige Kempense schone heeft zowel het diploma marketing als dat van handelswetenschappen op zak en maakt al jaren het mooie weer op radio én tv. Daarvoor moet ze voortdurend in onze hoofdstad zijn, maar toch heeft Ann een huisje gezocht in Gent. Waarom daar? In welke pitazaak bestelt ze haar favoriete hapje en welke cafébaas serveert haar de nodige verkoeling op een zwoele zomerdag? Een leuke babbel met zicht op Gent Zuid.
GUIDO: Dat kroontje heeft je een carrière in de showbizz opgeleverd. Droomde je daar al lang van?
Ann: Ik was als kind zodanig gefascineerd door de ruimte en wetenschap dat ik astronaute wilde worden, maar naarmate ik ouder werd, sprak het show- en podiagebeuren mij meer en meer aan. Nadat een ex-vriend me had ingeschreven voor een lezeressenwedstrijd van P-Magazine, kreeg ik de opdracht om te poseren voor een badpakkenspecial, waar Véronique De Kock ook bij was. Zij
|
|
|
TOM WAES
20/02/2011
De hype rond Tom Waes wil maar niet gaan liggen. Het tweede seizoen van Tomtesterom lanceerde vorige zomer de initieel als grap bedoelde schlager 'Dos Cervezas'. De meestamper groeide uit tot een monsterhit die de rest van het Vlaamse zangersheir knarsetandend achterliet in de coulissen. Ondanks Toms herhaalde beloften dat het bij één liedje zou blijven, is de al even kolderieke opvolger 'Eén is Geen' goed op weg om dé carnavalhit van 2011 te worden. Die tweede single krijg je trouwens cadeau als je TOM koopt, een personalitymagazine van de makers van GOEDELE dat helemaal rond de persoon van de uitbundig vals zingende wereldreiziger en avonturier is opgebouwd.
"Toen ze me ook nog vroegen om een eigen magazine te maken, heb ik toch eens diep moeten nadenken."
Wie de 156 pagina's van TOM doorbladert, merkt dat Waes er aardig wat tijd in heeft geïnvesteerd. Hij was niet alleen hoofdredacteur-ad-interim, maar poseerde ook voor een sensuele fotoshoot met Evy Gruyaert, ondernam een motortocht met Jan Van Looveren en Dany Mommens, ging gespierde sportvrouwen fotograferen, kroop
|
|
|
Erika Van Tielen: “Leuven is zo heerlijk kleinschalig”
19/02/2011
Duizendpoot Erika Van Tielen ontdekt de leukste hoekjes en kantjes van onze wereldbol voor Vlaanderen Vakantieland en presenteert nog een programma op Studio Brussel on the side, verraste Jan en alleman eerder al als babe mét brains in De Slimste Mens én heeft ondertussen ook haar eerste filmrol beet. Een nog prille, maar veelbelovende carrière dus en het begon allemaal in hartje Leuven, waar ze communicatiewetenschappen studeerde. Samen met GUIDO blikt ze even terug.
GUIDO: Waarom ga je als Antwerpse in Leuven studeren?
Erika: Op dat moment speelde mijn hele leven zich af in Antwerpen en ik wilde graag op kot. Het zou natuurlijk belachelijk zijn geweest om in die stad iets te zoeken, dus ik heb gekozen voor Leuven. Het eerste jaar van mijn hogere studies heb ik communicatiewetenschappen aan de Katholieke Universiteit Leuven gestudeerd, maar voor mijn tweede jaar ben ik overgeschakeld naar de Universiteit Antwerpen, omd
|
|
|
Wine Dierickx, Smoorverliefd op acteren
08/12/2010
Wie is die smachtende deerne op de affiche van Smoorverliefd, de film waarin Hilde Van Mieghem een "ode aan de moderne romantiek" wil brengen? Dat is Wine Dierickx, bekend van de Vlaams-Nederlandse theatergroep Wunderbaum, die nauw samenwerkt met het NTG. In de cinema zag je Wine al aan het werk in Loft en Any Way the Wind Blows, en je herinnert je vast nog haar glansrol als Zwarte Kelly in Dagen zonder Lief van Felix van Groeningen.
"Het allereerste orgasme van mijn personage was een lastige scène om te spelen."
In de energieke romantische komedie Smoorverliefd speelt Wine de nuchtere, huiselijke Barbara, wiens ordentelijke leventje overhoop wordt gegooid wanneer ze een passionele vrijgezel leert kennen.
GUIDO: Er zit veel levenslust in Smoorverliefd. Was dat gevoel ook op de set aanwezig?
Wine: Eigenlijk
|
|
|
Meer artikels: (nog 101 artikels in deze categorie)
|
|
|
|