|
|
|
|
Gepost: 10/03/2010
Categorie: Film
Tags:
Jeff Bridges
Robert Duvall
Scott Cooper
Maggie Gyllenhaal
Colin Farrell
Ondanks de verdiende Oscar voor Jeff Bridges kunnen we wel wat bezwaren opperen tegen Crazy Heart, het regiedebuut van Robert Duvall-protégé Scott Cooper. Zeker, dit verhaal over een verzopen ex-countrylegende is in se een schaamteloos moralistische fabel.
Juist, de opbouw en de regie kleuren netjes binnen de lijntjes en zijn bijgevolg oerklassiek en weinig origineel. Correct, de relatie tussen de oude zanger en de jonge journaliste is weinig geloofwaardig, en bovendien acteert Maggie Gyllenhaal overgeaffecteerd. En inderdaad, eigenlijk is Crazy Heart vooral een one-man show van Jeff Bridges. But kick me in the butt and call me a mule, wat een geweldige one-man show is dit! Bridges geeft de acteerprestatie van z'n leven als Bad Blake, een aan lager wal en sloten vol goedkope drank geraakte countryzanger die in z'n eentje een zielige has-beentournee onderneemt langs stoffige, halflege saloons en lelijke bowlingzalen in Texas. Bridges acteert zo goed dat je zou zweren dat de ranzige geur van verschraalde asbakken in bloedhete motelkamers, op nachttafeltjes omgevallen flessen bourbon en al te lang niet gewassen cowboyhemden de zaal in zweemt. En hop, alle mankementen van deze film smelten weg als een ijsblokje in een glas te warme whisky. Crazy Heart verovert je hart met zoete melancholie, warme personages (ijzersterke bijrollen ook van Robert Duvall en Colin Farrell), geweldige muziek en een hoofdrol om nooit meer te vergeten. (HDP)
|
|
|
Nic Balthazar over 'Tot Altijd'
30/01/2012
Vijf jaar na zijn succesfilm Ben X trekt regisseur Nic Balthazar opnieuw een blik menselijke emoties open in Tot Altijd. De film vertelt het confronterende verhaal van Mario Verstraete, de ms-patiënt die in 2002 als allereerste in ons land gebruikmaakte van de toen nog gloednieuwe euthanasiewetgeving.
GUIDO: Euthanasie is een zwaar thema. Ben je niet bang dat je er een publiek mee afschrikt?
Nic: Eigenlijk was ik bezig met een heel ander scenario, nota bene een film over het begin van het leven. Spermabanken en zo. Maar toen kwamen nogal wat euthanasieverhalen in de media. Hugo Claus, Tuur Van Wallendael, Carl Ridders... Wat me daarin aansprak, was dat telkens een ploeg van familie en vrienden hen tot het einde heeft bijgestaan. Ik vond het fascin
|
|
|
Margin Call
25/01/2012
Is het al iemand opgevallen dat Zachary Quinto - de jongeman met de inktzwarte unibrow boven zijn ogen - bijna altijd genieën speelt, for good or for worse?
In Heroes was hij de ultieme slechterik Sylar, in JJ Abrams' Star Trek speelde hij de jonge Spock en in Margin Call, de uitstekende debuutfilm van J.C. Chandor, is hij een briljante financieel analist die toevallig ontdekt dat de New Yorkse investeringsbank waarvoor hij werkt, aan de rand van de afgrond staat. Yep, wat je dag na dag leest - of verkiest juist niet te lezen - op de economiepagina's van de krant, komt in Margin Call tot
|
|
|
Shame
11/01/2012
Wanneer je de zaal verlaat na het bekijken van Shame, de tweede langspeelfilm van de Britse hedendaagse kunstenaar Steve McQueen, voel je inderdaad schaamte.
Schaamte omdat je als een voyeur hebt zitten kijken naar de neerwaartse spiraal van het hoofdpersonage, een man die dwangmatige seks gebruikt om de emotionele leegte in zijn binnenste toe te dekken. Welk trauma er achter zijn gedrag schuilt, kom je niet te weten, maar je krijgt een hint wanneer zijn labiele zus bij hem komt aankloppen en er barsten verschijnen in zijn pantser van koele playboy. McQueen, die eerder al de filmkunst naar een schier ondraaglijk niveau tilde in zi
|
|
|
J. Edgar
10/01/2012
We begrijpen dat de 81-jarige Clint Eastwood leeftijdgewijs enige urgentie voelt om nog snel de films te maken die hij wil maken. Alleen jammer dat hij daarbij een zekere slordigheid aan de dag begint te leggen.
Dat blijkt uit J. Edgar, Clints nochtans interessante biopic over J. Edgar Hoover, de stugge, enigmatische man die bijna 50 jaar lang het FBI leidde. Leonardo DiCaprio is erg goed als de gefrustreerde, reactionaire grump die zijn eigen homoseksualiteit verdringt en steeds kwader wordt op de maatschappij die hij beweert te verdedigen. Alleen jammer dat die acteerprestatie verzuipt in een warrig en nodeloos spel van flashbacks en -forwards, waarbij je op den duur
|
|
|
The Darkest Hour
04/01/2012
Het lijkt of ze bij Fox hebben gezegd: komaan, we lanceren onze meeste waardeloze film van het jaar al in de eerste week van januari, dan zijn we er meteen van verlost. Ja, zo potsierlijk slecht is The Darkest Hour, een sciencefictionthriller over een groepje westerse twintigers die in Moskou worden overvallen door een invasie van elektrische aliens.
Yep, elektrische aliens, die eruitzien als kerstversiering uit de Aldi en alle energie uit de aardbol willen zuigen. In hoofdpijnverwekkend 3D uit de Lidl, met een lachwekkende plot en dialogen uit de Supersoldi. Eigenlijk is The Darkest Hour, waarvan we echt niet begrijpen waarom-ie niet rechtstreeks op de dvd-markt is gedumpt, zo abominaal dat het campgehalte komt bovendrijven en er op wansmaakniveau alsnog iets te genieten valt. Na het dubieuze succes van de
|
|
|
Sherlock Holmes - A Game of Shadows
28/12/2011
Laten we eerlijk zijn: de eerste Sherlock Holmes-film was een sof. Maar het was wel een kassucces, zodat regisseur Guy Ritchie de kans kreeg het beter te doen bij het vervolg. En hoewel A Game of Shadows evenmin een meesterwerk is, werkt-ie toch stukken efficiënter dan z'n voorganger.
In deze sequel komt Holmes oog in oog te staan met zijn aartsnemesis professor James Moriarty, die een snood, wereldomvattend en überslecht complot heeft gesmeed. De intrige wordt nogal warrig ontrafeld - Ritchies razendsnelle monteertechniek mag er dan wel cool uitzien, maar je moet al een bedreven snelschaker zijn om op die manier Holmes' uit visuele clues gedestilleerde redeneringen te volgen - doch er zijn lessen getrokken uit de eerste film. Zo werden de grote, zielloze
|
|
|
Hugo
21/12/2011
Cultuurpessimisten huiverden toen ze hoorden dat Martin Scorsese een kinderboek ging verfilmen, in 3D dan nog wel. De Laatste der Grote Regisseurs die buigt voor de voortschrijdende verkleutering van Hollywood?
Die zwartkijkers kunnen hun vrees opbergen, want Hugo, Scorseses verfilming van het bekroonde prentenboek The Invention of Hugo Cabret van de Amerikaanse auteur Brian Selznick, is oogstrelend mooi van de eerste tot de laatste seconde. In duizelingwekkende 3D valt Scorsese verliefd op de knieën voor Vrouwe Cinema, en wij mogen daar op hartverwarmende wijze getuige van zijn. Hugo Cabret is een weesjongetje die in de met raderwerk gevulde muren van een Parijs stati
|
|
|
Beyond
30/11/2011
De naam van de Zweedse actrice en regisseuse Pernilla August zal misschien niet meteen een belletje doen rinkelen, maar je kent haar vast wel.
Ze speelde de rol van Shmi Skywalker, moeder van Anakin, in de eerste twee Star Wars-prequels. Dat heeft voor het overige niets te maken met Beyond, een indringend familiedrama dat Pernilla draaide op basis van een roman van Susanna Alakoski. Het is het verhaal van Leena, een jonge vrouw die te horen krijgt dat haar moeder op sterven ligt. Ze rijdt met haar gezin zeshonderd kilometer de donkere Zweedse winter in en wordt voor het eerst in haar volwassen leven op
|
|
|
The Invader
23/11/2011
Net als iedereen heb je op internet vast al een keer of tien de trailer van The Invader afgespeeld, omdat je dan Hannelore Knuts – in het echte leven de vriendin van regisseur Nicolas Provost – in haar blootje over het strand ziet wandelen.
Als je een ticket koopt voor The Invader, krijg je zelfs nog wat meer van haar te zien, maar dan moet je op tijd komen, want bij de openingsshot zoomt Provost Origine du Monde-gewijs in op haar vagina. Yep, je hebt hier met een arthousefilm pur sang te maken, maar dan wel een goeie. De Vlaamse Brusselaar Nicolas Provost was al bekend als beeldend kunstenaar, en zijn langspeeldebuut is een voltreffer. Het is een bezwerende, akelige en confronterende prent
|
|
|
Lena
22/11/2011
Respect voor de Gentse regisseur Christophe Van Rompaey. Nadat zijn aanstekelijke regiedebuut Aanrijding In Moscou harten veroverde tot ver buiten Ledeberg, had hij kunnen kiezen voor een volgend Vlaams feelgoodsucces.
Van Rompaey trok echter naar Nederland, waar hij een taai script onder handen nam over een in liefdeloosheid opgroeiend dik meisje in een groezelige buitenwijk van Rotterdam. Haar Poolse moeder denkt alleen aan zichzelf, en helaas blijkt dat ook voor de rest van de personages waar Lena mee in contact komt het geval. Jongens hebben haar alleen nodig voor vlugge seks, tot ze de vlotte Daan ontmoet. Die blijkt echter niet zuiver op de graat, en zijn zwijgzame vader is ook al nie
|
|
|
Meer artikels: (nog 512 artikels in deze categorie)
|
|
|
|