GUIDO: Je tweede boek ligt in de winkel. Hoe maak je voor zo'n album een selectie uit die berg cartoons en strips?

Jeroom: Heel simpel: dat doe ik zelf niet. Mijn uitgever doet dat, in samenwerking met een paar van mijn collega's die mee komen kijken. Zij maken de keuze, en op het einde geef ik al of niet mijn fiat. Soms maak ik dingen die ik heel goed vind, maar die totaal niet blijken aan te slaan. En omgekeerd. Om dat probleem een beetje te vermijden, maak ik zelf de selectie niet.

De man zonder geweten

GUIDO: Jij lijkt me iemand die geen enkele last heeft van zelfcensuur.

Jeroom: Dat klopt ja, ik hou me voor niets of niemand in. Maar ik doe wel veel aan zelfkritiek als het op de kwaliteit van mijn werk aankomt. Als ik iets aan het tekenen ben en ik vind het niet echt supergrappig, dan schrap ik het. Ik ken collega's die het dan toch maar brengen.

GUIDO: Word je dan een soort 'man zonder geweten' als je werkt?

Jeroom: (lacht) Vriendelijke typ ben jij! Ik heb natuurlijk wel een geweten, maar dat staat totaal los van die tekeningen. Neem nu zoiets als incest. Ikzelf ben daar redelijk tegen, maar dat wil niet zeggen dat ik het niet in een tekening kan brengen. Dat staat daar los van.

GUIDO: Zijn er dan geen grenzen aan de dingen waarmee kan gelachen worden?

Jeroom: Nee, bij mij niet. Als ik ermee kan lachen, breng ik het. Of het nu in de taboesfeer zit of niet, dat doet er niet toe. Als het grappig is, is 't grappig.

GUIDO: Da's een mooi principe, maar in de praktijk heeft iedereen toch zijn grens? Stel dat je een geweldige grap bedenkt over Julie en Melissa, vraag je je dan niet af of je die wel moet tekenen?

Jeroom: (lacht) Nee, dan vraag ik me af: "Hóe kan ik dit tekenen?" Ik kan niet zo goed blote meisjes tekenen, dus dan zit ik meteen te tobben hoe ik dat in beeld moet brengen. Maar goed, ik ben niet wereldvreemd, ik weet ook wel dat een mop over Julie en Melissa sowieso op het randje is. Dan moet je er echt wel voor zorgen dat het een goeie is. Kom je aandraven met iets dat half-half is, dan is het je gewoon om de grovigheid te doen. Het moet dus een heel sterk idee zijn, maar eens je dat hebt, zie ik geen reden om dat niet te brengen. Uiteindelijk is het toch maar een cartoon hé, een tekeningske.

De pijpvis spreekt geen Duits

GUIDO: Kan jij leven van je tekeningen?

Jeroom: Ja, ik kom goed rond. Ik werk niet alleen voor Humo hé. Voor Averbode maak ik cartoons en illustraties in Reflector en Blikopener. Binnenkort verschijnt mijn werk ook in Maxim, zo'n Hollands tettenblad. Verder werk ik nog voor de Toneelhuisgazet en het Engelse muziekblad Mojo, en voor nog een handvol andere buitenlandse bladen. Voeg daar dan nog de reclame aan toe, en dan kan je goed leven. Maar 't is niet altijd even evident, werken voor het buitenland. Die vertalingen en zo, een heel gedoe. Zo had ik onlangs een Duitse vertaalster aan de lijn, een vrouw van een jaar of 50, die mijn mop over de "pijpvis" niet snapte. (lacht) Ik had echt geen zin om die toch wel rijpere dame telefonisch de laatste fellatio-technieken bij te brengen, dus ik heb maar iets gemompeld à la: "Laat maar zitten, ik stuur wel een andere mop door." (lacht)

GUIDO: Waarom is er juist rond Reetman zo'n enorme hype gegroeid?

Jeroom: Kun jij het me vertellen? Ik weet het niet. En eerlijk gezegd: ik ben die hele Reetman eigenlijk kotsbeu. De moppen zijn op, ik ben er voorlopig mee gestopt. Maar ik kan je wel vertellen dat Reetman echt bestaat. Ik stond in de Delhaize eens achter een piepklein ventje met een ongelooflijk dikke reet. Toen ik thuiskwam heb ik de eerste Reetman-strip getekend.

GUIDO: En de rest is geschiedenis. Bedankt Jeroom!

Nog tot 15 augustus 2003 kan je een tentoonstelling met zeefdrukken van Jeroom en schilderijen van 'Braaf Varken'-tekenaar Bart Schoofs bewonderen in Het Magazijn, Penitentenstraat 24, Gent. Let wel: de tentoonstelling is gesloten tijdens de Gentse Feesten.

(HDP)