|
|
|
|
Gepost: 11/03/2003
Categorie: Cd's
Anouk willen we ook eens op het podium zien. Tot nu toe is dat niet gelukt, maar we kunnen ons niet van de idee ontdoen dat het een dame is met een heel sterke aanwezigheid, een warme, stoere vrouwenkracht die op je afstuwt. De beste Nederlandse bluesrockzangeres, compleet accentloos trouwens, studeert haar derde plaat af en is meteen een 'graduated fool' die het hart en oren sneller doet slaan.
Anastacia denkt dat ze kan zingen, maar haar gekrijs klinkt als een verzopen kat die ze nog eens goed uitwringen. Zulke uithalen met de stem is iets wat ook een hitkanon als Shakira denkt te kunnen, maar meer dan een eendagsvlieg zien wij er niet in. Een betere vergelijking is vast Skunk Anansie, die een ongelooflijke kracht uitgloeit, haar rotsvaste stem die als een mes en dan weer als een warme mond je vel inworstelt. Iemand die zo'n massief bronzen stem heeft en ze in bluesrock wentelt, heeft een dodelijk wapen, mensen smelten ervoor. Graduated fool is half om half snedig gerockt en vol van diepe nieuwe blues. 'Everything', de radiohit, staat er door dat gevoel van "Jij, ik zie je graag, nu! Hier!" Liefde die vol overgave en macht over je heengaat en in haar armen stilligt op briesende gitaren. "...the best is yet to come dear..." en je weet heel zeker dat het écht zo is, even koud krijgen. Dezelfde passie ligt ook zachter in 'Margarita chum', een drinkebroer om van te houden of hij nu in het toilet kotst of met haar de tango danst, liefde op zijn eenvoudigst. 'Hail' is een festivaltrack van Pinkpop naar Pukkelpop om even uit te rusten en samen met de wei in zachte rebellie en harmonie mee te wiegen. Janis Joplin zou het ook goed gevonden hebben. Pracht van een plaat. Een stem, wat te zeggen en op de juiste manier, je zou zelfs zonder de muziek kunnen. Een vree madam, we houden er van. (LAD)
|
|
|
Gorillaz: Plastic Beach
28/04/2010
Heerlijk sfeertje gewoon, de hele plaat door. Je hebt het gevoel dat alles kan op deze Plastic Beach, en het klinkt ook als de ene verassing na de andere. Al is het dat Dan The Automator en Danger Mouse er niet meer bij zijn en de focus minder op alterno-hop ligt.
Hier hoor je zelfs een icoon als Lou Reed. Maar er is nog meer: exotische orkesten, gloeiende blazersensembles, strijkers, dubstep mc’s Kano en Bashy, funky synths, zweefsessies, spacestep en iedere keer opnieuw ontdek je kleine klankjuweeltjes in aparte songs van een plaat die heerlijk verblijven is op het privé-eiland van Damon Albarn. Zijn stem (altijd fan geweest), Lou Reed (no comment), Mark E Smith (the Fall!) en zo’n juiste keuze van gastmuziek alsLittle D
|
|
|
Vermin Twins: Exoskeleton
14/04/2010
Aphex Twin, Mu-ziq, Ceephax Acid, Justice, Crystal Castles, Squarepusher, Daft Punk, The Knife? Ze zitten zeker in de playlistjes van Lotte Vanhamel en Micha Volders aka Vermin Twins. Is dat erg? Nee zeg, als iedereen dat maar deed!
Nog een laagje vocoders, autogetunede stemmen, klankkolder en Rorschach in de mix en je hebt Vermin Twins. Slimme zet, want het was wel een leemte in het Belgische muzieklandschap. We gaan er vlot van uit dat niet iedereen de hele breakcorescene rond Sickboy kent, laat staan volgt, want daar is dit al lang véél te commercieel en toegankelijk. Daar hebben de Twins juist wel voor gezorgd, wat hun ongetwijfeld festivalruimte zal opleveren wegens ‘lekker weird’. Fijn dat iemand d
|
|
|
Slayer: World Painted Blood
03/04/2010
Slayer blijft Slayer, oef. Want Metallica is allang zichzelf niet meer en grote ruige metalen liggen vandaag allemaal min of meer in de voddenmand of het oudemannenhuis. Zevenentwintig jaar (!) aan de snaar, en de gloed in de ogen is geen graad verminderd.
Deze keer komen ze zelfs uit het hellegat geklauterd en spuwen ze hun vurige gal op Amerika. Thrashend razen, de magische drums van Lombardo, gitaristen King en Hanneman in onaflatende discussie, laat je adrenaline rennen, je bloed koken. In een muzieklandschap waar meelopen, middenmoot, imago en autotune de norm zijn geworden, doet het ons alvast deugd dat er muzikanten zijn die zich eindeloos uitsloven voor de beste riff, de gemeenste hondsdolle solo, daverende drums en onv
|
|
|
HIM: Screamworks: Love in Theory and Practice, 1-13
27/03/2010
Een zelfhulppakket op jullie en Ville Valo’s weg naar geluk. Licht op het eind van de tunnel, die zwartgallige Finnen toch. Maar HIM is niet voor niets de oppertroon van de emorock en het heartagram dat het blijft goed doen op pennenzakken van meisjes die het even niet meer weten of skaters die al eens een streepje kohl aan de ogen durven.
Ville is tegenwoordig nuchter en af van elk spul, hoor je dat? Nee, maar een held-dichter die zich in miserie wentelt blijft natuurlijk beter scoren. HIM bewaakt de formule van emorock angstvallig en ook dit keer lopen ze netjes binnen de lijntjes van het genre, waarin zij dan wel zowat de besten zijn. Vernieuwing hoef je hier niet te zoeken, niet dat dat per se moet. Een evenwichtige plaat zonder uitschieters of al te grote dippen, maar ons laat ze een beetje koud.
|
|
|
Vampire Weekend: Contra
20/03/2010
Er zijn duizenden bands die er nat van dromen ooit één perfecte song te schrijven. Er zijn bands die een plaat met tien perfecte songs schrijven en dan gebeurt dat natuurlijk tóch weer in New York.
Vampire Weekends tweede Contra is die plaat die je de ochtend doet doorkomen, zijn die songs waar je meteen in mee bent en waar je dagen, maanden later toch nog een muzikaal leukigheidje in ontdekt. Het is de plaat die véél langer zal meegaan dan de achteraf bekeken toch maar slappe drets van MGMT. Met een klank recht naar het etnische gehuppel van Paul Simon jaren tachtig, flinters Jamie T., M.I.A.-samples en de durf van supermengelaars The Very Best. Ergens kl
|
|
|
Massive Attack: Heligoland
18/02/2010
Excuses dat we deze plaat op welke manier dan ook goed vinden. Massive Attack maakte niet voor niets platen als Blue Lines, Protection en vooral Mezzanine. Zelfs 100th window is excellent, alleen moet je héél goed luisteren.
Wij vertrouwen erop dat ook deze vijfde Heligoland de rangen sluit en de klassieke status vervoegt. Martina is terug (nu Tricky nog), Burial mag alle tracks gaan remixen, Hope Sandoval zingt mee (Mazzy Star). Elke Massive Attack klinkt in het begin soms raar, te gewoon, flauw, maar is dat nooit. Mezzanine de eerste keer horen was ontstellend, nu is het een lievelingsplaat. We kunnen aannemen dat Horace Andy stilaan zijn houdbaarheidsdatum heeft bereikt, maar toen Guy Garvey ‘I’m not good in a
|
|
|
The Dodos: Time to die
13/02/2010
Fleet Foxes vinden wij niet meteen de revelatie van de laatste twee jaar, maar wat Phil Ek (die al Foxes producete) hier uitspookt, kunnen we ten zeerste waarderen.
The Dodos leveren hun derde plaat (meteen de twee vorige checken aub!) en evolueren van een duo (drums, gitaar) naar een trio (vibrafoon). Vibrafoon en een gitarist en drummer die ook al sterk focussen op tokkel-tokkel/tik-rikketik, heel percussie-slaand musiceren bedoelen we. Situeer het daarop aansluitend in de streek van Animal Collective qua sfeer, diezelfde waanzinnig heerlijke herhaalpsychedelica loert om de hoek. En de zachtheid die Band of Horses heeft, voel je ook hier. Perf
|
|
|
Efterklang: Magic Chairs
09/02/2010
Tuurlijk gebeurt het in Brooklyn, maar het gebeurt evenzeer in Scandinavië mensjes! Noorderlingen hebben toch steeds weer net dat andere oor, een frivole koelheid, een warme afstandelijkheid.
Dit jaar alleen al: Faggot Fairys, Fever Ray, Trentemöller (zoals elk jaar), Jóhan Jóhansson... Voeg daar Efterklang (naklank, reverb) maar losjes bij. De perfecte vrijpartij tussen licht klassiek en pop met gewicht, maar vooral met ruimte. Of neo-folkie zonder mutsen, maar deze Denen vinden neo-folk al lang weer passé. Piano à la Philip Glass (opzoeken als je 'm niet kent, niet te missen), koperblazers die op hun fijngevoeligst wind maken, dartel slagwerk. Ruimte om met je oren
|
|
|
Matias Aguayo: Ay ay ay
28/01/2010
Beatboxen. Weinigen die er zonder gegrinnik in het publiek mee wegkomen. En dan moet je het nog niet eens gaan proberen in de dancewereld, en al helemaal niet als je een gerespecteerd hitkanon bent. Aguayo, toch een van de betere prijsbeesten uit de Kompakt-stal, lapt het allemaal aan zijn laars en goes out on a limb, heel zacht gezegd.
Ay ay ay is een speeltuin vol zuiderse zon, ‘Menta latte’ en is helemaal uit een opeenstapeling van Matias’ stemgeluiden opgebouwd. Ook minimal dus, en heel - tja - organisch. Een Off The Record (heerlijk grappige Belgische beatboxers) van de dance? Een danceproducer die de soms hardnekkige oogkleppen van dance roekeloos wegsmijt en op zijn stemmetjes dance maakt, het zou interessant zijn om hier eens de unacoustic versies van te horen. De L
|
|
|
Boys Noize: Power
05/01/2010
We zijn een beetje ontgoocheld. Bij de eerste luisterbeurt vielen meteen een paar tracks op die opnieuw klepperden en daverden, maar we voelden niet meer diezelfde thrill, die brok energie en lust, die ‘dit moet de dans in!!!’, die sturm und drang en compromisloze overgave die we bij Ridha’s eerste ‘Oi oi oi’ zowat uit elke track voelden grijnzen.
Kun je jezelf iedere keer weer overtreffen? Dat moet toch op zijn minst een streven zijn. ‘Trooper’ is wel weer een gedurfd zoeken naar de uitdijende grenzen van dance waaraan hij zelf knaagde. Onconventioneel van opbouw en structuur, en krassend, krakend, een mantra van de gesloopte robot in een fascistische hel. Zie je, tracks waar je zulke van de pot gerukte vergelijkingen bij kunt bedenken, die doen ons iets (en jullie ook hoor), maar we hebben het nogal moeilijk deze keer. Als Boys Noi
|
|
|
Meer artikels: (nog 356 artikels in deze categorie)
|
|
|
|