|
|
|
|
Gepost: 5/12/2003
Categorie: Cd's
Zij is wel de dame die ons hartje het meest heeft meegenomen als we het over stoere, nasty, sexy vrouwen in hiphop gaan hebben. Missy was/is het dikkerdje die het voor vele heren in schoonheid moet afleggen tegen pakweg Lil’Kim of Foxy Brown, maar Missy is wel onze keizerin als het op pumpin’n’jumpin tunes aankomt. This is not a test! maar dat was het al lang niet meer!
Sinds ze in ’97 met Supa Dupa Fly haar rechten kwam opeisen, is ze vier albums, massa’s hits, tonnen respect en heel wat dollars verder. Toch blijft ze de grappige, de uiterst creatieve, dit is haar derde album in evenveel jaar, een topmadam die bepaalt wat er op de dansvloer in da club tussen de lijven maalt.
Want sexy is haar muziek, en funky en volop feest. Ook nu haalt ze hier en daar haar gospelstemmetje boven om ‘I’m not perfect’ bijvoorbeeld tot een smeuiige ballad om te smeren. Missy wist met Lady Saw samen in ’99 al dat hiphop met dancehall ging trouwen en schuift ook nu Beenie Man en Elephant Man op de afspraak om er dikke hits mee te scoren, en geloof ons: jullie staan volgende week al op ‘Don’t be cruel‘ of ‘ Keep it movin’ te wiebelen. Onze meest opgemerkte track was toch wel ‘Wake up’, waar het bloedserieus in eigen subcultuur kijken en bijten is, als je de miljardenbusiness en hitlijstenmachine die hiphop nu is nog zo kan noemen. Met Jay-Z samen gaat het over ‘It’s ok if you makin legal money, if you gotta keep your clothes on, if you ain’t got a gun…’ en zo is zij nog maar eens "the realest from the fake", de "kick it like David Beckham rhyme" die Jay-Z ertussen werpt is wel lachen. Timbaland en Missy samen hebben beslist om het hele album een oldskool tint te geven die we goed kunnen smaken, rhymes uit ‘Push it’ van Salt-n-pepa, oldskool beats en sappig rhymen in ‘Let it bump’ en de Sugarhill Outro van Mary J. Blige plus alle andere hints en knipogen die we nog moeten horen.
Dit is voor de vijfde keer op rij een heel uitgekiend sterk album, de "this is a Missy Elliott exclusive"-kreten aan het begin van elke track zijn weg en dat was het enige wat ons vorige keer kon vervelen. Ze mag dan niet the skinniest girl in the bizz zijn, ze heeft wel de felste en mooiste mond. Skinny girls, ugh!
(LAD)
|
|
|
Gorillaz: Plastic Beach
28/04/2010
Heerlijk sfeertje gewoon, de hele plaat door. Je hebt het gevoel dat alles kan op deze Plastic Beach, en het klinkt ook als de ene verassing na de andere. Al is het dat Dan The Automator en Danger Mouse er niet meer bij zijn en de focus minder op alterno-hop ligt.
Hier hoor je zelfs een icoon als Lou Reed. Maar er is nog meer: exotische orkesten, gloeiende blazersensembles, strijkers, dubstep mc’s Kano en Bashy, funky synths, zweefsessies, spacestep en iedere keer opnieuw ontdek je kleine klankjuweeltjes in aparte songs van een plaat die heerlijk verblijven is op het privé-eiland van Damon Albarn. Zijn stem (altijd fan geweest), Lou Reed (no comment), Mark E Smith (the Fall!) en zo’n juiste keuze van gastmuziek alsLittle D
|
|
|
Vermin Twins: Exoskeleton
14/04/2010
Aphex Twin, Mu-ziq, Ceephax Acid, Justice, Crystal Castles, Squarepusher, Daft Punk, The Knife? Ze zitten zeker in de playlistjes van Lotte Vanhamel en Micha Volders aka Vermin Twins. Is dat erg? Nee zeg, als iedereen dat maar deed!
Nog een laagje vocoders, autogetunede stemmen, klankkolder en Rorschach in de mix en je hebt Vermin Twins. Slimme zet, want het was wel een leemte in het Belgische muzieklandschap. We gaan er vlot van uit dat niet iedereen de hele breakcorescene rond Sickboy kent, laat staan volgt, want daar is dit al lang véél te commercieel en toegankelijk. Daar hebben de Twins juist wel voor gezorgd, wat hun ongetwijfeld festivalruimte zal opleveren wegens ‘lekker weird’. Fijn dat iemand d
|
|
|
Slayer: World Painted Blood
03/04/2010
Slayer blijft Slayer, oef. Want Metallica is allang zichzelf niet meer en grote ruige metalen liggen vandaag allemaal min of meer in de voddenmand of het oudemannenhuis. Zevenentwintig jaar (!) aan de snaar, en de gloed in de ogen is geen graad verminderd.
Deze keer komen ze zelfs uit het hellegat geklauterd en spuwen ze hun vurige gal op Amerika. Thrashend razen, de magische drums van Lombardo, gitaristen King en Hanneman in onaflatende discussie, laat je adrenaline rennen, je bloed koken. In een muzieklandschap waar meelopen, middenmoot, imago en autotune de norm zijn geworden, doet het ons alvast deugd dat er muzikanten zijn die zich eindeloos uitsloven voor de beste riff, de gemeenste hondsdolle solo, daverende drums en onv
|
|
|
HIM: Screamworks: Love in Theory and Practice, 1-13
27/03/2010
Een zelfhulppakket op jullie en Ville Valo’s weg naar geluk. Licht op het eind van de tunnel, die zwartgallige Finnen toch. Maar HIM is niet voor niets de oppertroon van de emorock en het heartagram dat het blijft goed doen op pennenzakken van meisjes die het even niet meer weten of skaters die al eens een streepje kohl aan de ogen durven.
Ville is tegenwoordig nuchter en af van elk spul, hoor je dat? Nee, maar een held-dichter die zich in miserie wentelt blijft natuurlijk beter scoren. HIM bewaakt de formule van emorock angstvallig en ook dit keer lopen ze netjes binnen de lijntjes van het genre, waarin zij dan wel zowat de besten zijn. Vernieuwing hoef je hier niet te zoeken, niet dat dat per se moet. Een evenwichtige plaat zonder uitschieters of al te grote dippen, maar ons laat ze een beetje koud.
|
|
|
Vampire Weekend: Contra
20/03/2010
Er zijn duizenden bands die er nat van dromen ooit één perfecte song te schrijven. Er zijn bands die een plaat met tien perfecte songs schrijven en dan gebeurt dat natuurlijk tóch weer in New York.
Vampire Weekends tweede Contra is die plaat die je de ochtend doet doorkomen, zijn die songs waar je meteen in mee bent en waar je dagen, maanden later toch nog een muzikaal leukigheidje in ontdekt. Het is de plaat die véél langer zal meegaan dan de achteraf bekeken toch maar slappe drets van MGMT. Met een klank recht naar het etnische gehuppel van Paul Simon jaren tachtig, flinters Jamie T., M.I.A.-samples en de durf van supermengelaars The Very Best. Ergens kl
|
|
|
Massive Attack: Heligoland
18/02/2010
Excuses dat we deze plaat op welke manier dan ook goed vinden. Massive Attack maakte niet voor niets platen als Blue Lines, Protection en vooral Mezzanine. Zelfs 100th window is excellent, alleen moet je héél goed luisteren.
Wij vertrouwen erop dat ook deze vijfde Heligoland de rangen sluit en de klassieke status vervoegt. Martina is terug (nu Tricky nog), Burial mag alle tracks gaan remixen, Hope Sandoval zingt mee (Mazzy Star). Elke Massive Attack klinkt in het begin soms raar, te gewoon, flauw, maar is dat nooit. Mezzanine de eerste keer horen was ontstellend, nu is het een lievelingsplaat. We kunnen aannemen dat Horace Andy stilaan zijn houdbaarheidsdatum heeft bereikt, maar toen Guy Garvey ‘I’m not good in a
|
|
|
The Dodos: Time to die
13/02/2010
Fleet Foxes vinden wij niet meteen de revelatie van de laatste twee jaar, maar wat Phil Ek (die al Foxes producete) hier uitspookt, kunnen we ten zeerste waarderen.
The Dodos leveren hun derde plaat (meteen de twee vorige checken aub!) en evolueren van een duo (drums, gitaar) naar een trio (vibrafoon). Vibrafoon en een gitarist en drummer die ook al sterk focussen op tokkel-tokkel/tik-rikketik, heel percussie-slaand musiceren bedoelen we. Situeer het daarop aansluitend in de streek van Animal Collective qua sfeer, diezelfde waanzinnig heerlijke herhaalpsychedelica loert om de hoek. En de zachtheid die Band of Horses heeft, voel je ook hier. Perf
|
|
|
Efterklang: Magic Chairs
09/02/2010
Tuurlijk gebeurt het in Brooklyn, maar het gebeurt evenzeer in Scandinavië mensjes! Noorderlingen hebben toch steeds weer net dat andere oor, een frivole koelheid, een warme afstandelijkheid.
Dit jaar alleen al: Faggot Fairys, Fever Ray, Trentemöller (zoals elk jaar), Jóhan Jóhansson... Voeg daar Efterklang (naklank, reverb) maar losjes bij. De perfecte vrijpartij tussen licht klassiek en pop met gewicht, maar vooral met ruimte. Of neo-folkie zonder mutsen, maar deze Denen vinden neo-folk al lang weer passé. Piano à la Philip Glass (opzoeken als je 'm niet kent, niet te missen), koperblazers die op hun fijngevoeligst wind maken, dartel slagwerk. Ruimte om met je oren
|
|
|
Matias Aguayo: Ay ay ay
28/01/2010
Beatboxen. Weinigen die er zonder gegrinnik in het publiek mee wegkomen. En dan moet je het nog niet eens gaan proberen in de dancewereld, en al helemaal niet als je een gerespecteerd hitkanon bent. Aguayo, toch een van de betere prijsbeesten uit de Kompakt-stal, lapt het allemaal aan zijn laars en goes out on a limb, heel zacht gezegd.
Ay ay ay is een speeltuin vol zuiderse zon, ‘Menta latte’ en is helemaal uit een opeenstapeling van Matias’ stemgeluiden opgebouwd. Ook minimal dus, en heel - tja - organisch. Een Off The Record (heerlijk grappige Belgische beatboxers) van de dance? Een danceproducer die de soms hardnekkige oogkleppen van dance roekeloos wegsmijt en op zijn stemmetjes dance maakt, het zou interessant zijn om hier eens de unacoustic versies van te horen. De L
|
|
|
Boys Noize: Power
05/01/2010
We zijn een beetje ontgoocheld. Bij de eerste luisterbeurt vielen meteen een paar tracks op die opnieuw klepperden en daverden, maar we voelden niet meer diezelfde thrill, die brok energie en lust, die ‘dit moet de dans in!!!’, die sturm und drang en compromisloze overgave die we bij Ridha’s eerste ‘Oi oi oi’ zowat uit elke track voelden grijnzen.
Kun je jezelf iedere keer weer overtreffen? Dat moet toch op zijn minst een streven zijn. ‘Trooper’ is wel weer een gedurfd zoeken naar de uitdijende grenzen van dance waaraan hij zelf knaagde. Onconventioneel van opbouw en structuur, en krassend, krakend, een mantra van de gesloopte robot in een fascistische hel. Zie je, tracks waar je zulke van de pot gerukte vergelijkingen bij kunt bedenken, die doen ons iets (en jullie ook hoor), maar we hebben het nogal moeilijk deze keer. Als Boys Noi
|
|
|
Meer artikels: (nog 356 artikels in deze categorie)
|
|
|
|