Image
19/06/2018

Het jobparcours van tv-scenarist Ward Hulselmans


Als Ward Hulselmans zijn job niet zo graag deed, zou hij al met pensioen zijn. De bedenker van succesreeksen op televisie als Salamander en Witse is ondertussen 68 en denkt nog niet aan stoppen. "Ik ga door zolang ik een goed verhaal te vertellen heb," verduidelijkt hij. Verhalen vertellen, dat doet Ward al dertig jaar. Of nog langer, als je zijn carrière als krantenjournalist meetelt. Hoog tijd voor een terugblik op het jobparcours van de populairste Vlaamse tv-scenarist van de afgelopen decennia.
 

GUIDO: Weet je nog wat je wou worden toen je tien jaar was?
Ward: Ik wou schrijven. Niet specifiek voor televisie, maar ik wou schrijven. Absoluut. Daar hoef ik geen seconde over na te denken.
GUIDO: Hoe heb je die droom gerealiseerd?
Ward: Men heeft geprobeerd mij te verplichten om naar de universiteit te gaan, maar dat is niet gelukt, want ik haat studeren. Ik heb acht jaar gedaan over mijn humaniora en had elk jaar herexamen. Wat een ellende. Een hel! Ik heb dan maar voor de kortste richting gekozen die ik vond, en dat was Toerisme in Mechelen. Ook daar had ik telkens herexamens, maar met de hakken over de sloot heb ik toch dat diploma gehaald. Ik ben dan gaan werken in een reisbureau. Aangezien ik bepaald geen verkoper bleek te zijn, hield ik me daar bezig met het volschrijven van de brochures. Toen kwam er een plaats vrij bij de Gazet van Antwerpen. Daar ben ik opgesprongen en ze hebben mij meteen aangenomen. Ik ben zeventien jaar beroepsjournalist geweest.
GUIDO: Je was gerechtsjournalist, dacht ik?
Ward: Ik ben begonnen met berichten over gebroken armen en benen. Geleidelijk aan ben ik verder gegroeid en ben ik inderdaad gerechtsjournalist geworden.
GUIDO: Is journalistiek een goede manier om je pen te oefenen?
Ward: O ja. Journalistiek is de universiteit van het leven. Als je het zo bekijkt, ben ik toch nog naar de universiteit geweest, maar dan een andere soort. (lacht) Je komt in contact met alles en iedereen, zeker als je straatjournalist bent, zoals wij vroeger waren. Dat is een ferme boost die ik heb meegekregen.
GUIDO: Wanneer heb je de stap naar fictie gezet, en waarom?
Ward: Ik begon de journalistiek wat beu te worden. Na verloop van tijd heb je alles wel al eens gezien als journalist. Of twee keer. Of drie of vier keer. Op dat moment moet je er durven uitstappen. Ik merkte dat ik fictie begon te vermengen in mijn verslagen. Ik werd een beetje te avontuurlijk, dus het was tijd dat ik vertrok bij de Gazet. Onderweg had ik zoveel bagage opgepikt dat ik alle richtingen uit kon. Nu moet je bezig dat ik toen al bezig was met scenario's schrijven. Ik deed dat 's voormiddags op café, toen ik verondersteld werd in het Gerechtshof te zitten. Dat waren scenario's voor Langs De Kade en Alfa Papa Tango, BRT-series van eind jaren tachtig. Het zat er dus wel in. Desalniettemin was het een grote sprong om er mijn beroep van te maken.
GUIDO: Toen je stopte bij de krant, was je veertig. Heb je dat ervaren als een sprong in het duister?
Ward: Ja. Een sprong in een zwart gat, maar eenmaal je bent geland, voel je dat je thuis bent. Dat besefte ik heel duidelijk.
GUIDO: Kon je meteen leven van je scenario's?
Ward: Ik moest zes personen onderhouden. Bij de Gazet van Antwerpen had ik een dikke pree, maar die heb ik weggegooid. Vakantiegeld, dertiende maand, dat bestond plots allemaal niet meer. Ik kwam rond doordat ik veel en snel kon schrijven. Als ik het al niet heb gehaald door mijn kwaliteit, dan tenminste toch door mijn kwantiteit. (lacht) In deze sector moet je veel kunnen schrijven, dan kan je ervan leven.
GUIDO: Heb je je vooraf verdiept in de technische kant van het scriptschrijven?
Ward: Och, ik heb één boekske gelezen van 150 pagina's: Screenplay - The Foundations of Screenwriting van Syd Field. Dat is zowat de bijbel om je eerste pasjes te zetten als scenarioschrijver. Al wat techniek betreft, kan je in dat boek terugvinden. Voor de rest is het aan jou. Zo'n handleiding kan je niet helpen om je verhaal te vertellen, wel om je verhaal in een technische vorm te gieten.
GUIDO: Waarom schrijf je specifiek voor televisie?
Ward: Omdat ik voor niets anders deug. Ik heb onlangs nog eens geprobeerd om een boek te schrijven, maar ik heb het in de vuilnisbak gekieperd. Op mijn leeftijd. (lacht) Ik kan het niet!
GUIDO: Zeg je nu dat tv-fictie schrijven makkelijker is dan literatuur?
Ward: Nee, het ligt mij gewoon beter.
GUIDO: Hoe ben je binnengeraakt bij de televisie?
Ward: Dat was poepsimpel.
GUIDO: O ja?
Ward: Men vraagt mij dikwijls of ik daar iemand kende, of dat er iemand van mijn familie werkte. Nee dus, dat was allemaal niet nodig. Ik ben gewoon mezelf gaan presenteren. Het gaat als volgt: je drukt op de bel, de deur gaat open en je wordt ontvangen door de verantwoordelijke Drama. En dan moet je maar drie woorden zeggen: "Er was eens..." Ik merkte dat ze bij de televisie zaten te snakken naar verhalen. Hun lades waren ofwel leeg, ofwel puilden ze uit met dingen die niet te draaien vielen. Ik kreeg direct de opdracht om te gaan schrijven. "'t Is oké, begin er maar aan!" Echt waar, zo simpel is het gegaan. Ik viel bijna van mijn stoel.
GUIDO: Gaat het vandaag nog altijd zo makkelijk?
Ward: Dat weet ik niet, want ik moet me dat niet meer aantrekken. (lacht) Ik kijk ook nooit naar andere fictie op tv.
GUIDO: Sinds jij bent begonnen, heeft tv-fictie veel aan prestige gewonnen. Voel je dat ook, aan de budgetten bijvoorbeeld?
Ward: De budgetten worden almaar kleiner, hoewel ik over Salamander absoluut niet mag klagen. Maar dat kon enkel worden gedraaid dankzij de Tax Shelter en steun van de Europese Gemeenschap. Anders kun je zoiets niet maken.
GUIDO: Maar stel nu dat je een idee hebt over een olietanker die ontploft in de haven van Antwerpen, dan weet je toch op voorhand dat dat te duur zal zijn? En dan censureer je jezelf toch door dat idee niet te gebruiken?
Ward: Nee, want dan zou ik dat verhaal toch vertellen, maar dan vanuit het standpunt van twee gasten in een motorbootje. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik mezelf moest censureren. Dat heeft ook te maken met mijn achtergrond als journalist. Bij de krant krijg je elke dag een deadline: tegen acht uur moet er een stuk van zoveel regels klaar zijn. Zo leer je werken binnen een stramien. Je leert indelen en synthetisch denken. Dat heb ik meegenomen naar het tv-medium, en ondertussen zit dat in mijn genen. Ik voel het vanzelf. Ze hebben nog nooit een van mijn scenario's teruggestuurd met de melding dat het te duur was om te verfilmen.
GUIDO: In hoeverre heeft een regisseur het recht om in te grijpen in je script?
Ward: Ik werk al twintig jaar samen met regisseur Frank Van Mechelen, een goeie maat van mij. Die volgt het proces van begin tot einde, dus als hij wil ingrijpen, dan heeft hij dat al bij de pitch gedaan. Eenmaal het script klaar is, na de derde versie of zo, is het van hem en doet hij ermee wat hij wil. Dat is de afspraak tussen ons. Het is een kwestie van vertrouwen.
GUIDO: Je inmiddels pensioengerechtigd. Voel je nog de urgentie om te schrijven?
Ward: Ja, op voorwaarde dat ik een goed verhaal heb. Momenteel ben ik aan het spelen met twee ideeën. Leeftijd heeft er niets mee te maken, denk ik. Het zou natuurlijk kunnen dat ze bij de VRT zeggen: die gast is bijna zeventig, komt hij nu nog met een script af? Misschien ben ik wel out, met een t. (lacht)
GUIDO: Op welke van de reeksen die je hebt geschreven ben je het meest trots?
Ward: Moeilijke vraag. Het zijn allemaal kinderen van me. Telkens als ik iets terugzie, denk ik bij mezelf: oei, dat kan ik niet meer. En als ik met iets nieuws bezig ben, vind ik het meestal slecht. Toen ik Salamander aan het schrijven was, dacht ik: dit is een ramp, vergeleken met Stille Waters. Maar eenmaal de reeks er dan is, ben ik toch weer trots. Dus ik zou het niet weten.
GUIDO: Wat is je raad aan jonge scriptschrijvers?
Ward: Leef eerst en begin dan pas te schrijven. Twintigers die misdaadseries schrijven, dat is belachelijk. Zij weten nog niet hoe het leven in elkaar zit. Ze hebben misschien wel gevoel voor plot, maar ze hebben geen gevoel voor personages. Een plot bedenken is geen kunst. Een plot doen dragen door personages, dát is de kunst.
 
(HDP)
 

Comments

JOBS & STAGES

Laurence (22) liep stage in een Keniaanse school

Student? Laurence De Lausnay (22) Studie? Bachelor Lager Onderwijs aan Odisee in Aalst Stage? Op de [...]

Stadsredacteurs (m/v)

GUIDO's redactieteam zoekt stadsredacteurs! Voor de 29ste jaargang van onze populaire GUIDO STADSGIDSEN [...]

  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider

Poll

Job in the picture

  • Slider
  • Slider
  • Slider
  • Slider

GUIDO NV is het nummer 1 Belgische niche-mediabedrijf naar de doelgroep jongeren (studenten in het bijzonder), scholieren en Young Starters

Bruiloftstraat 127, 9050 Gentbrugge
Tel.: +32 (0) 9 210 74 84