Nieuw in de cinema: 'The Crow'
The Crow, naar de graphic novel van James O’Barr, heeft een op zijn zachtst gezegd turbulente cinemageschiedenis achter de rug. Hoofdrolspeler Brandon Lee schoot dertig jaar geleden op de set een kogel door zijn eigen hoofd, maar de verfilming van Alex Proyas werd toch afgewerkt, werd een cultklassieker bij het industrial, goth en emocore-publiek en doofde na een paar sequels uit.
Tijd voor een reboot, dacht Rupert Sanders. Dat had hij beter niet gedacht. De casting kon slechter: Bill Skarsgård en FKA twigs zijn een stomend stel als soulmates Eric en Shelly, maar het is niet door een paar face tattoos op Skarsgårds voorhoofd te kwakken, dat je een hedendaagse versie maakt van een gedateerd verhaal. Integendeel: The Crow is een overbodige, moreel verwerpelijke en vermoeiende wraakfilm geworden. De scènes in een jeugdinstelling, waarin Eric en Shelly naar elkaar toegroeien, zijn nog enigszins te pruimen, maar dan gaat het steil bergaf. Het dieptepunt is een extreem bloederig geweldballet in de coulissen van een opera, zo over the top dat het grappig zou zijn, als deze film niet zo ellendig deprimerend was. Te mijden als een wenkbrauwtattoo met een spelfout.
Tekst: Herbert De Paepe