Nieuw in de cinema: 'Paradise'
Na een aantal rollen in het theater brak de Antwerpse acteur Saïd Boumazoughe door als Volt in Patser van Adil en Bilall. Het filmvuur in zijn binnenste zou niet meer doven, zodanig zelfs dat hij er zelf een heeft bedacht. Paradise is het explosieve resultaat.
Na zeven jaar celstraf keert Suleyman (gespeeld door Boumazoughe zelf) terug naar de Antwerpse woontoren waar hij opgroeide en zijn moeder nog steeds woont. De buurt blijkt volkomen verloederd nadat een Hollandse drugsbaron, samen met een legertje vazallen, zijn intrek heeft genomen op de bovenste verdieping. Suleyman, nog maar pas op vrije voeten, wordt tegen wil en dank in meegesleurd in een ongebreidelde block war wanneer een politieraid in het gebouw totaal uit de hand loopt.
Vergis je niet: Paradise (gefilmd op 't Kiel in Antwerpen) is geen zorgvuldig uitgebalanceerd sociaal drama over multiculturele stadsproblemen. Nope, dit is een fullblown actiefilm die flirt met exploitation cinema en qua hypernerveuze branie zelfs de Patser-films brutaal het nakijken geeft. Voor je begint te watertanden: ondanks die bewonderenswaardige ambitie vliegt Paradise uit diverse bochten. Hoewel de goesting erafspat en sommige scènes in hun absurde gewelddadigheid pure camp zijn (de over-the-top scène in de paaldansclub op de tonen van 'Handjes draaie, koekebakke vlaaie' van De Strangers is bijvoorbeeld een instant klassieker), is de film te onevenwichtig om serieus te nemen. Sommige acteurs weten zich duidelijk geen raad met hun rol: Clara Cleymans is totaal miscast als geharde single mom cop, en Achmed Akkabi, nochtans bakken ervaring als De Paus in de Nederlandse serie Mocro Maffia, komt als de sadistische kingpin Prince niet verder dan een flauwe karikatuur. Wat de bijrollen betreft, ontbreekt het dan weer niet aan street credibility, want zowel de Borgerhoutse kickbokser Jamal Ben Saddik als de Nederlands-Surinaamse actrice Imanuelle Grives hebben in het echte leven al uitgebreid kennisgemaakt met de binnenkant van een cel.
Het moet gezegd zijn: regisseur Bob Colaers is erin geslaagd om met een bescheiden Lage Landen-budget een film te maken die er - ondanks de inhoudelijke tekortkomingen - knap uitziet. Liefhebbers van grimmige Franse voorstads-actieprenten à la Banlieue 13 zullen niet teleurgesteld zijn in de rotvaart van Paradise. Anderen zullen dan weer genieten van de vette knipogen naar highrise-thrillers als Die Hard en The Raid. Maar wie zich verwacht aan een film die ook wat te vertellen heeft, zal vrij snel op zoek gaan naar de nooduitgang.
Tekst: Herbert De Paepe